God vertrouwen in ALLES

Nou, daar ben ik weer! Thuis in Mochudi!
Het is goed om weer thuis te zijn, al is er erg veel gebeurd in deze drie weken. Ik zal het een en anders met je delen.

Namibie heeft me veel geleerd. Ik heb geleerd dat Namibie misschien wel plek is waar ik in de toekomst ook vrijwilligerswerk zal gaan doen. Het heeft me geleerd om volledig op God te vertrouwen, ook als het bijna allemaal fout gaat en ik niet meer weet hoe het verder moet. Wanneer ik geen geld meer heb om een Hostel te betalen of om eten te halen stuurde onze lieve God iemand die ons geld gaf. Wanneer ik dacht dat we (er was een vrijwilligers met me mee voor de eerste week) geen plek meer hadden om te verblijven komt dat toch allemaal goed omdat Hij mensen stuurt die een goed hart hebben.
Na de training in Windhoek, de eerste week in Namibie, verbleven we in Rehoboth bij Nederlanders (project van De Fontein in t'Harde) waar we warm onthaald werden. We hebben Sinterklaas gevierd en genoten van de mensen om ons heen (al moest ik wel even wennen aan de drukte die Nederlanders onderling kunnen hebben). Toen de Botswaanse vrijwilligster weer naar Botswana vertrok, en ik heel Windhoek had gezien, heb ik een heel relaxt weekje gehad. Lekker ontspannen. Ik heb het project Rene Kids Centre gezien, 's avonds spelletjes gespeeld, overdag gelezen en mee op sleeptouw genomen. Ik heb er erg van genoten.

Ja, en dan mijn vakantie naar Livingstone en het noorden van Botswana.
Ik verliet Rehoboth en Windhoek op 11 december. Ik ging met een dubbeldekker bus wat op dat moment echt geweldig leek. Nou, ik kan je vertellen dat dat na een paar uur wel wat veranderde. We vertokken om 18.30 uur. Het idee was om 19 uur en 45 minuten later aan te komen in Zambia - Livingstone. Nu weet ik ook dat je dat in Afrika niet zo nauw moet nemen, maar dit was wel heel erg. Midden in de nacht stopte de bus bij een tankstatio om mensen uit de bus te laten. Na een half uur komt er iemand vertellen dat de lichten van de bus het niet meer doen. Ja, en dan moet je wachten tot het weer licht word. Dus dat deden we. Zo'n 3 a 4 uur later rijden we weer verder. Na een paar uur rijden op een weg in de middel of nowe whare en stopt de bus chauffeur aan de kant van de weg. Al snel kwamen we er achter dat de bus niet meer wilde rijden. Het was enorm warm, dus iedereen de bus uit. 3 uur gewacht en kwam een andere bus ons ophalen. Na andershalf uur komen ze erachter dat ze niet meer genoeg benzine hebben. De tankstations staan hier niet voor het oprapen. Toch iets gevonden om verder te gaan. Komen we om 17.45 bij de grens. Om 18.00 uur gaat die sluiten. Er moesten nog mensen afgezet worden bij de laatste halte voor de grens dus hadden ze bedacht dat ze eerst de mensen bij de grens zouden afzetten die naar Zambia moesten en dan snel terug zouden rijden om de anders mensen af te zetten. Hopelijk terug op tijd voordat de grens sluit. Ik denk dat je dit al wel ziet aankomen. Staan wij met zo'n 24 mensen aan de Zambia kant van de grens te wachten en te wachten en komt er maar geen bus. 'Waar is de bus nou gebleven?' Ja, die stond dus mooi aan de andere kant van de grens voor gesloten hekken! Daar sta je dan. Mag je raden wat ze zeiden. 'Jullie kunnen hier wachten totdat de grens morgen ochten, om 07.00 uur, weer open gaat'. Zambia is niet de veiligste plek om te zijn en dat zag ik alleen al aan de grens. Het is een heel arm land. Armer dan Botswana of Namibie. Na een heel gedoe had iemand een busje geregeld die vanuit Livingstone zou komen en 24 mensen mee kon nemen naar Livingstone. Die zou er een uur over doen, maar deed er 2 uur over, en in de tussentijd zouden wij onze bagage ophalen. Stel je dat eens voor. Om middernacht ga je, met zo'n 20 man, allemaal hekken over en door struiken, zonder licht naar de andere kant van de grens. En dan zeggen ze ook nog 'Jullie moeten allemaal bij elkaar blijven want anders kan er op je geschoten worden'. Ik keek er dus helemaal naar uit en sprong daar over die hekken en struiken heen al struikelend omdat ik niets zag. Eindelijk aan de andere kant komen we er achter dat veel mensen, Arikaanse mensen, bagage me hebben voor wel 10 man. Allemaal bepakt en beladen gingen we weer door de struiken, in het donker, en over de hekken klimment weer terug naar de Zambia kant van de grens. En dan niet allemaal tegelijk, maar alleemaal met zo'n 10 meter tussen je in. Vooral het goede advies opvolgend. Toen eindelijk dan het busje kwam kwammen we er achter dat de bagage n de mensen nooit in dat busje zouden passen. Uiteindelijk was het busje over beladen en zaten we met 6 mensen op iedere rij tegen alkaar aangedrukt. Naast mij zat een jonge vrouw met een baby en die baby hield mij zo stevig vast dat ik mij niet meer bewegen kom voor bijna 2 uur lang. Na een busreis van zo'n 33.30 uur zijn we dan eindelijk in Livingstone. Uiteraard hebben we de bagage er niet heel systematisch in gedaan. Rond 3.0o uur kom ik dan eindelijk aan bij de backpackers hostel was 2 slapperige Duisters mij in de armen vliegen.
Die dag, het was toen zondag, zijn we, na een paar uurtjes slapen, naar de Victoria Falls geweest. Was erg mooi en eindelijk wat verkoeling. De dag daarop hebben we een olifantensafari gedaan wat erg gaaf was. Op een olifant door de wildernis. Dinsdag zijn we de grens over gegaan naar Botswana! Eerst zijn we naar kasane gegaan waar we de volgende dag 2 safari's hebben gedaan. 1 in een safari wagen en 1 in een boot. Beiden erg gaaf en aan te raden. We hebben veel olifanten, hippo's (nijlpaarden) gezien en enorm veel vogels en antiloppen. Ook zagen we veel apen en krokodillen. 's Avonds zagen we hoe olifanten de rivier over zwommen. De volgende dag wilden we om 8.00 uur de bus nemen naar Nata en dan naar Maun. Komen we bij de bus zegt de chauffeur dat hij niet gaat als de bus niet vol is en er waren maar 8 mensen dus er ging die dag geen bus meer. Volledig gefrustreerd lopen we rond en vragen mensen wat we dan kunnen doen. Zegt een combi chauffeur dat hij ons wel even naar een lift punt in kasane wil brengen en dan kunnen we liften naar Maun. Liften naar Maun. Sorry, maar wij hadden allemaal nog nooit gelift en al helemaal niet in Afrika. Maar dat was onze enige optie. Al bidden zitten we in de combi en vraag ik God om wijshied. Zegt Hij 'Vertrouw me'. Zeg ik tegen hem 'Maar deze mensen dan. Ik hebd e laatste weken wel geleerd dat ze niet te vertrouwen zijn. Ze liegen alles aan alkaar en zijn gewoon niet vertrouwen!' Komen we bij de plek om te liften staat er een auto achter de combi. Een van de Duisters loopt er naar toe en voordat ik het weet hebben we een lift naar Natal en zitten we in een auto met twee geweldige jonge mensen die ons drinken en wat lekkers geven en aircon hebben. Dus wij zitten in deze auto en geven alkaar een hand en beginnen God te danken. Komen we in Nata en zet ik onze bagage achter een auto en komt een van de Duisters weer naar me toe, met een groote glimlach, en zegt 'Blijf hier maar staan want we hebben een lift naat Maun met deze auto'. De auto waar ik onze bagage achter had gezet. Konden we meerijden met een aardige jonge vrouw. En zo kwamen we in Maun waar we de volgende dag een Mokoro trip hebben gedaan. Dat houd in dat je in een zelfgemaakte kano zit die voorgeduwd word door een plaatselijke bewoner die je alles kan vertellen over de natuur en de dieren die je om je heen ziet. Stikheet, maar erg mooi. De dag daarop gingen we weer naar huis. Hoe? Nou, met de bus, maar voordat we de campimg om 4.00 uur konden verlaten moetsen we nog een hoog hek overklimmen omdat ze vergeten waren om hem open te laten.
Afgelopen zaterdag kwamen we weer in gaborne waar we de auto ophaalden en nog even een bezoekje aflegden. Begint het te stormen en bedenken we dat we maar weer naar huis moeten. Net 5 minuten onderweg en rijd een van de vrijwilligsters de auto in de greppel. Zit ik in die auto en zeg gefrustreerd 'We zijn net onderweg! Kan er dan ook niets normaal verlopen!' Spring ik uit die auto maar zak ik gelijk een meter of wat naar beneden. 'Ja, het is toch echt een greppel.' Waren er gelijk 4 mannen die onze auto eruit duwen! God's leiding! Maar ja, vervolgens rijden we verder en doen de ruitenwissers het niet goed. Spring ik onderweg een aantal keer uit de auto om de raam droog te maken met een t-shirt.
Daarna zijn er ook nog weer dingen gebeurd maar daar zal ik je niet meer me vermoeien.

Ik kan je dus wel vertellen dat mijn vakantie in Namibie en Zambia en het noorden erg rijk was aan nieuwe ervaringen. God's leiding is in al deze dingen was erg duidelijk en ik ben Hem daar voor eeuwig dankbaar voor.


Dankgebed:
- Voor de wijsheid en leiding die Hij ons gaf in de afgelopen weken. De duidelijke aanwezigheid van onze geweldige God.
- Dat we toch nog veilig zijn thuisgekomen.
- Dat mijn visum eindelijk klaar is!!!
- voor de dingen die we hebben mogen zien van Zijn schepping.

Gebed:
- Gisteren ben ik naar de dokter geweest en hij constateerde bloedarmoede. Dus bid voor genezing.
- Gebed voor veiligheid. Veiligheid overal en altijd. Vooral met Kerst schijnt het hier niet echt veilig te zijn.