Nou, daar ben ik weer! Thuis in Mochudi!
Het is goed om weer thuis te zijn, al is er erg veel gebeurd in deze drie weken. Ik zal het een en anders met je delen.
Namibie heeft me veel geleerd. Ik heb geleerd dat Namibie misschien wel plek is waar ik in de toekomst ook vrijwilligerswerk zal gaan doen. Het heeft me geleerd om volledig op God te vertrouwen, ook als het bijna allemaal fout gaat en ik niet meer weet hoe het verder moet. Wanneer ik geen geld meer heb om een Hostel te betalen of om eten te halen stuurde onze lieve God iemand die ons geld gaf. Wanneer ik dacht dat we (er was een vrijwilligers met me mee voor de eerste week) geen plek meer hadden om te verblijven komt dat toch allemaal goed omdat Hij mensen stuurt die een goed hart hebben.
Na de training in Windhoek, de eerste week in Namibie, verbleven we in Rehoboth bij Nederlanders (project van De Fontein in t'Harde) waar we warm onthaald werden. We hebben Sinterklaas gevierd en genoten van de mensen om ons heen (al moest ik wel even wennen aan de drukte die Nederlanders onderling kunnen hebben). Toen de Botswaanse vrijwilligster weer naar Botswana vertrok, en ik heel Windhoek had gezien, heb ik een heel relaxt weekje gehad. Lekker ontspannen. Ik heb het project Rene Kids Centre gezien, 's avonds spelletjes gespeeld, overdag gelezen en mee op sleeptouw genomen. Ik heb er erg van genoten.
Ja, en dan mijn vakantie naar Livingstone en het noorden van Botswana.
Ik verliet Rehoboth en Windhoek op 11 december. Ik ging met een dubbeldekker bus wat op dat moment echt geweldig leek. Nou, ik kan je vertellen dat dat na een paar uur wel wat veranderde. We vertokken om 18.30 uur. Het idee was om 19 uur en 45 minuten later aan te komen in Zambia - Livingstone. Nu weet ik ook dat je dat in Afrika niet zo nauw moet nemen, maar dit was wel heel erg. Midden in de nacht stopte de bus bij een tankstatio om mensen uit de bus te laten. Na een half uur komt er iemand vertellen dat de lichten van de bus het niet meer doen. Ja, en dan moet je wachten tot het weer licht word. Dus dat deden we. Zo'n 3 a 4 uur later rijden we weer verder. Na een paar uur rijden op een weg in de middel of nowe whare en stopt de bus chauffeur aan de kant van de weg. Al snel kwamen we er achter dat de bus niet meer wilde rijden. Het was enorm warm, dus iedereen de bus uit. 3 uur gewacht en kwam een andere bus ons ophalen. Na andershalf uur komen ze erachter dat ze niet meer genoeg benzine hebben. De tankstations staan hier niet voor het oprapen. Toch iets gevonden om verder te gaan. Komen we om 17.45 bij de grens. Om 18.00 uur gaat die sluiten. Er moesten nog mensen afgezet worden bij de laatste halte voor de grens dus hadden ze bedacht dat ze eerst de mensen bij de grens zouden afzetten die naar Zambia moesten en dan snel terug zouden rijden om de anders mensen af te zetten. Hopelijk terug op tijd voordat de grens sluit. Ik denk dat je dit al wel ziet aankomen. Staan wij met zo'n 24 mensen aan de Zambia kant van de grens te wachten en te wachten en komt er maar geen bus. 'Waar is de bus nou gebleven?' Ja, die stond dus mooi aan de andere kant van de grens voor gesloten hekken! Daar sta je dan. Mag je raden wat ze zeiden. 'Jullie kunnen hier wachten totdat de grens morgen ochten, om 07.00 uur, weer open gaat'. Zambia is niet de veiligste plek om te zijn en dat zag ik alleen al aan de grens. Het is een heel arm land. Armer dan Botswana of Namibie. Na een heel gedoe had iemand een busje geregeld die vanuit Livingstone zou komen en 24 mensen mee kon nemen naar Livingstone. Die zou er een uur over doen, maar deed er 2 uur over, en in de tussentijd zouden wij onze bagage ophalen. Stel je dat eens voor. Om middernacht ga je, met zo'n 20 man, allemaal hekken over en door struiken, zonder licht naar de andere kant van de grens. En dan zeggen ze ook nog 'Jullie moeten allemaal bij elkaar blijven want anders kan er op je geschoten worden'. Ik keek er dus helemaal naar uit en sprong daar over die hekken en struiken heen al struikelend omdat ik niets zag. Eindelijk aan de andere kant komen we er achter dat veel mensen, Arikaanse mensen, bagage me hebben voor wel 10 man. Allemaal bepakt en beladen gingen we weer door de struiken, in het donker, en over de hekken klimment weer terug naar de Zambia kant van de grens. En dan niet allemaal tegelijk, maar alleemaal met zo'n 10 meter tussen je in. Vooral het goede advies opvolgend. Toen eindelijk dan het busje kwam kwammen we er achter dat de bagage n de mensen nooit in dat busje zouden passen. Uiteindelijk was het busje over beladen en zaten we met 6 mensen op iedere rij tegen alkaar aangedrukt. Naast mij zat een jonge vrouw met een baby en die baby hield mij zo stevig vast dat ik mij niet meer bewegen kom voor bijna 2 uur lang. Na een busreis van zo'n 33.30 uur zijn we dan eindelijk in Livingstone. Uiteraard hebben we de bagage er niet heel systematisch in gedaan. Rond 3.0o uur kom ik dan eindelijk aan bij de backpackers hostel was 2 slapperige Duisters mij in de armen vliegen.
Die dag, het was toen zondag, zijn we, na een paar uurtjes slapen, naar de Victoria Falls geweest. Was erg mooi en eindelijk wat verkoeling. De dag daarop hebben we een olifantensafari gedaan wat erg gaaf was. Op een olifant door de wildernis. Dinsdag zijn we de grens over gegaan naar Botswana! Eerst zijn we naar kasane gegaan waar we de volgende dag 2 safari's hebben gedaan. 1 in een safari wagen en 1 in een boot. Beiden erg gaaf en aan te raden. We hebben veel olifanten, hippo's (nijlpaarden) gezien en enorm veel vogels en antiloppen. Ook zagen we veel apen en krokodillen. 's Avonds zagen we hoe olifanten de rivier over zwommen. De volgende dag wilden we om 8.00 uur de bus nemen naar Nata en dan naar Maun. Komen we bij de bus zegt de chauffeur dat hij niet gaat als de bus niet vol is en er waren maar 8 mensen dus er ging die dag geen bus meer. Volledig gefrustreerd lopen we rond en vragen mensen wat we dan kunnen doen. Zegt een combi chauffeur dat hij ons wel even naar een lift punt in kasane wil brengen en dan kunnen we liften naar Maun. Liften naar Maun. Sorry, maar wij hadden allemaal nog nooit gelift en al helemaal niet in Afrika. Maar dat was onze enige optie. Al bidden zitten we in de combi en vraag ik God om wijshied. Zegt Hij 'Vertrouw me'. Zeg ik tegen hem 'Maar deze mensen dan. Ik hebd e laatste weken wel geleerd dat ze niet te vertrouwen zijn. Ze liegen alles aan alkaar en zijn gewoon niet vertrouwen!' Komen we bij de plek om te liften staat er een auto achter de combi. Een van de Duisters loopt er naar toe en voordat ik het weet hebben we een lift naar Natal en zitten we in een auto met twee geweldige jonge mensen die ons drinken en wat lekkers geven en aircon hebben. Dus wij zitten in deze auto en geven alkaar een hand en beginnen God te danken. Komen we in Nata en zet ik onze bagage achter een auto en komt een van de Duisters weer naar me toe, met een groote glimlach, en zegt 'Blijf hier maar staan want we hebben een lift naat Maun met deze auto'. De auto waar ik onze bagage achter had gezet. Konden we meerijden met een aardige jonge vrouw. En zo kwamen we in Maun waar we de volgende dag een Mokoro trip hebben gedaan. Dat houd in dat je in een zelfgemaakte kano zit die voorgeduwd word door een plaatselijke bewoner die je alles kan vertellen over de natuur en de dieren die je om je heen ziet. Stikheet, maar erg mooi. De dag daarop gingen we weer naar huis. Hoe? Nou, met de bus, maar voordat we de campimg om 4.00 uur konden verlaten moetsen we nog een hoog hek overklimmen omdat ze vergeten waren om hem open te laten.
Afgelopen zaterdag kwamen we weer in gaborne waar we de auto ophaalden en nog even een bezoekje aflegden. Begint het te stormen en bedenken we dat we maar weer naar huis moeten. Net 5 minuten onderweg en rijd een van de vrijwilligsters de auto in de greppel. Zit ik in die auto en zeg gefrustreerd 'We zijn net onderweg! Kan er dan ook niets normaal verlopen!' Spring ik uit die auto maar zak ik gelijk een meter of wat naar beneden. 'Ja, het is toch echt een greppel.' Waren er gelijk 4 mannen die onze auto eruit duwen! God's leiding! Maar ja, vervolgens rijden we verder en doen de ruitenwissers het niet goed. Spring ik onderweg een aantal keer uit de auto om de raam droog te maken met een t-shirt.
Daarna zijn er ook nog weer dingen gebeurd maar daar zal ik je niet meer me vermoeien.
Ik kan je dus wel vertellen dat mijn vakantie in Namibie en Zambia en het noorden erg rijk was aan nieuwe ervaringen. God's leiding is in al deze dingen was erg duidelijk en ik ben Hem daar voor eeuwig dankbaar voor.
Dankgebed:
- Voor de wijsheid en leiding die Hij ons gaf in de afgelopen weken. De duidelijke aanwezigheid van onze geweldige God.
- Dat we toch nog veilig zijn thuisgekomen.
- Dat mijn visum eindelijk klaar is!!!
- voor de dingen die we hebben mogen zien van Zijn schepping.
Gebed:
- Gisteren ben ik naar de dokter geweest en hij constateerde bloedarmoede. Dus bid voor genezing.
- Gebed voor veiligheid. Veiligheid overal en altijd. Vooral met Kerst schijnt het hier niet echt veilig te zijn.
woensdag 23 december 2009
maandag 9 november 2009
Goede tijden, maar ook moeilijke tijden
Maar God is er altijd en geeft me precies genoeg. Hij is zo goed voor me. Hij laat me nooit in de steek en dat leer ik hier maar al te goed.
Het is nu best een moeilijk periode geweest. Er zijn dingen gebeurt waar ik echt tegen op zag. Uiteindelijk is het maar beter zo en zie ik God's leiding heel goed in alles wat er gebeurde. Ook hoe Hij mij leide.
Ik kan niet uitleggen wat er is gebeurd, maar vertrouw me maar. Het is ook nog niet voorbij, maar ik geloof dat God dit alles leidt en dat Hij een oplossing zal geven. Hij heeft mij geleid al had ik soms momenten dat ik graag zelf wilde bepalen wat er ging gebeuren. Maar God kent ons beter dan wie dan ook. Hij weet wat we denken en hoe wij in elkaar zitten. Stuk voor stuk.
Maar maak je niet druk, ik ben nog steeds heel blij dat ik hier ben.
Ik weet niet wat God's bedoeling is met dit alles, maar Hij heeft een plan met mijn leven en ik geloof dat Hij situaties gebruikt om ons dingen te leren. Dit zal er zekers ook een van zijn.
Even weer een update van wat er allemaal is gebeurd in de laatste weken. Nu weet ik niet meer precies wat ik allemaal heb verteld dus vergeef mij als ik iets noem wat ik al eerder verteld heb.
De Day Care ministries en de Kidsclub's doe ik nog steeds met veel plezier. Deze week sluiten we de Day Care voor dit jaar (het schooljaar eindigd hier in november en niet in juni zoals in Nederland) en ook de Kidsclubs hebben de laatste normale week voor dit jaar.
Volgende week doen een aantal ministries een vakantie programma. Ook de Kidsclub ministrie gaat daar wat in doen. Ik zit dan in Namibie dus zal daar geen medewerking in hebben.
Alle ministries beginnen weer in de week van 11 januari 2010.
Op 3 oktober zijn we naar een Endurance Race geweest in Lobatse. Was erg leuk. Voral voor mij was het erg gaaf omdat ik van dieren houd en ik de pony's thuis echt miste. We zijn die zaterdag ochtend om kwart voor 3 ons bed uitgegaan om de de eerste ruiters weg te zien rijden. Toen vertelden ze ons dat we om 5 uur al klaar moesten staan om te helpen. Dit was uiteraard allemaal in de vroege morgen. Dus daar hebben we geholpen van 5 uur 's ochtend tot 3 uur in de middag. We waren allemaal (inclusief mij: 2 Duitsers en 2 Nederlanders) erg moe. We hebben daar trouwens van vrijdag op zaterdag in een tent geslapen heel dicht bij de paarden. Ik vond dat natuurlijk helemaal geweldig. Nu was een de vrijwilligsters niet zo dol op al die paarden en heeft dus bijna geen oog dicht gedaan terwijl ik sliep als een roos.
We hielpen er met wat kleine dingen. De paarden moeten iedere keer door de dierenarts gecontroleerd worden en wij zorgden dat dat allemaal soepel verliep en dat iedereen de papieren had die hij/zij nog had. Gewoon wat simpele dingen dus.
Toen, op 7 oktober, was er een slang in ons huis!
Nou, stel je eens voor, 4 meiden in een huis met een slang. Ja, dat was wel even een chaos. Gelukkig was er, op het moment van de ontdekking, een jonge man in ons huis die ons maar al te graag hielp. Het duurde al in al een uur om deze slang te doden en het huis uit te krijgen. Deze jongeman vertelde ons dat deze slang giftig was en dat een beed dodelijk kon zijn. Nu geloofden wij hem natuurlijk allemaal, al bleek later dat hij wel gif had maar dat het niet dodelijk was. Uiteindelijk konden we er natuuurlijk wel om lachen. Maar ja, dat was een bijzondere ervaring.
En op 16 oktober waren er in Botswana verkiezingen. Omdat iedereen dan vrij krijgt waren er ook geen minstries aan de gang. Dus gingen wij, Europeanen, naar Zuid-Afrika op weg naar Sun City. 's Ochtend om 6 uur in de auto en de grens over. Moesten wel 5 uur rijden om er te komen, waar het was het voor een keer wel waard. Vier uur heerlijk gezwommen in de Vally of the Waves om vervolgens weer een 5 uur ange rit terug te rijden naar Mochudi. Hier hebben we alle vijf erg van genoten. De rit natuurlijk wat minder, maar ja, we zongen er wel wat op los. En we hebben trouwens ook nog verschillende dieren gezien onderweg. Vooral kudu's en springbokken enzo. Was een erg geslaagde dag. Al waren we allemaal kapot toen we thuiskwamen rond 9 uur.
21 Oktbober zijn we met de kinderen van de Afternoon (Day Care) naar BSPCA geweest. BSPCA is een nieuw project in Botswana die er is om dieren te helpen die verwaarloosd en mishandeld worden. De meeste Batswana vinden dit onzin, maar wij wilden de kinderen graag laten zien dat je dieren ook goed kunt behandelen. BSPCA heeft ons hier zelf voor uitgenodigd.
Dus wij met zo'n 15 kinderen naar Gaborone. De weg er naar toe was al een hele belevenis voor deze kinderen. Niet alleen voor hen trouwens. Onderweg moest een van de kinderen 3 keer overgeven omdat ze nooit in een auto had gezetten. Daar hadden wij helemaal geen rekening mee gehouden, maar dan word je soms weer even op de feiten geduwt. Er zijn kinderend ie hun hele leven Mochudi nog niet zijn uitgeweest.
Maar deze dag was geslaagt. Nadat we de honden en katten en konijntjes, paarden en geiten gezien hadden zijn we naar Wimpy's geweest. Lekker patat en hamburger gegeten met een milkshack. Iets wat ze ook nog nooit gehad hadden. Voor hen waarschijnlijk het geweldigste moment van de dag.
En dan natuurlijk Mokolodi! Daar zijn we met de kinderen van de Day Care (ochtend programma) heen geweest. Was erg leuk. De kinderen vonden het helemaal geweldig. Niet alleen de kinderen trouwens. We hebben er allerlei dieren gezien zoals olifanten, giraffen, kudu's, impala's, een krokodil, een struisvogel, een aap, wildbeest (Nederlandse woord weet ik effe nie), neushoorns (maar die zagen we niet zo goed) en zwijnen. Ow, en ook nog twee cheeta's. Wie weet vergeet ik wat maar dit is het wel zo'n beetje. Was erg leuk.
Oke, over november kan ik wat minder vertellen. Tot nu toe was dat niet de beste maand. Een maand van veel vergaderingen.
7 November vertrok een van de Duitse vrijwilligsters weer naar Duitsland. Zij had hier zo'n 2 jaar geholpen. Die vrijdag hadden we een afscheidsfeest van haar. Was erg apart. Persoonlijk zou ik zelf nooit zoiets doen, maar als je een Botswaans feest wilt houden dan moet dat op de traditionele manier. Dat hebben wij, als Europeanen, dus maar geprobeerd en zijn er redelijk in geslaagd. Je zet hier gewoon al die mensen in je tuin, zet er wat stoelen neer, zorgt voor muziek en de braai en voor het eten. Het punt is. Als jij degene bent die daar woont dan ben jij degene die niet rustig op een stoel kan zitten. Je moet er voor zorgen dat iedereen zo'n beetje tegelijk het eten krijgt. Dat maakt dus dat al het eten tegelijk klaar moet zijn en dat je mensen hebt die het uitdelen. Vervolgens is er een enorme afwas waar je je mee kan vermaken en dan ben je wel zo'n beetje afgepeigerd. En dan zijn wij Europeanen. Dat vinden al die mensen toch wel heel raar en willen alles hebben en uitproberen en zien. Nou, ja... Iedereen was best blij toen het afgelopen was.
Maar eerlijk, ik vond het wel leuk om mee te maken.
En dan was er de Graduation op 14 november. Was erg leuk, maar ook weer erg druk voor de teachers. Ik kan wel zeggen dat ik deze kids erg ga missen. We begonnen om 7 uur om schoon te maken en de tent op te zetten. In de keuken was het ook een drukte van je welste. De kinderen vonden het ook best leuk (voor hoever je zulke officiele dingen leuk kunt vinden als kind), maar voor hen was het eten iets belangrijker dan het zingen en hun toneelstukjes doen. Rond de middag waren we klaar en alles zo'n beetje afgebroken en opgeruimd.
Die middag, van 14 november, waren we uitgenodigd voor een kitchenparty (vrijgezellenfeest) van een van de stafleden van YfCB. Nou, dat was ook goed om mee te maken. Net als altijd krijg je soms wat rare blikken jouw kant op maar ik was blij dat dit met alleen vrouwen was.
De aanstaande bruid was bekleed met oude gordijnen waardoor ze leek op een bruid (zover dat dan nog mogelijk is). Bij ieder kado dat ze gekregen had moest ze raden van wie. Als ze fout zat moest ze of dansen of een pap eten van yoghurt met zout. Als ze het goed had dan moest diegene voor haar dansen. best best leuk, maar heel lang. Daarna aten we echt Botswaans eten (gebraaid vlees met motogo en een heet sausje). Daarna gingen de getrouwde familieleden en vrienden haar vertellen hoe zij zich moest gedragen tegen haar (aanstaande) man. Het kwam zo'n beetje neer op niet tegenspreken, hij heeft altijd gelijk en doe wat hij zegt. Zulke dingen. Was weer even een eye-opener.
Maar was erg goed om mee te maken en te zien hoe zij naar deze dingen kijken. Maakt dat je mensen iets beter begrijpt.
En toen waren mijn dagen voorbij. Mijn 90 dagen waren afgelopen. Ik was de week nog naar de Counsel gewest in Mochudi en zij vertelden mij dat ik naar Gaborone moest voor een extra 30 dagen na mijn 90 dagen of dat ik een Waver moest aanvragen. Nee, dat was geen probleem. Ik dus op maandag naar Gaborone. Mag je raden wat ze zegt. 'Je moet het land uit'. Mag je ook raden hoe ik daar sta. Met mijn mond open. Dat lieten we toch zeker niet gebeuren en we kregen het voor elkaar om in ieder geval een aanvraag te doen voor een extra 30 dagen. Een Waver was volgens haar totaal niet mogelijk. Een Waver is trouwens een papier waar op staat dat je je aanvraag voor je visum hebt gedaan en wacht op de uitslag. Hiermee kun je makkelijk over de grens en weer terug zonder problemen. Maar ja, die kreeg ik dus niet. De volgende dag, met versterking, naar Gabs. Moesten we effe voor wachten maar kreeg ik dan toch mijn nieuwe 30 dagen. Hiermee kan ik nu wel makkelijk over de grens zolang ik maar binnen die dertig dagen zit. Op 16 december zijn deze verlopen. Hopelijk is mijn visum dan toch eindelijk klaar.
Nou, dat was dat wel zo'n beetje. Wat ga ik de komende weken doen?
Aanstaande zondag, 29 november, ga ik naar Namibie voor een training. Deze traing is van 30 november tot 4 december. De training heeft te maken met de Day Care. Daar ga ik samen met een Motswaan naar toe (een Botswaanse). Zij gaat aan het einde van de training terug naar Botswana en ik hoop nog een week in Namibie te blijven om te kijken bij een project van de Fontein.
Het idee is om 11 december weer te vertrekken en een 20 uur lange busrit te maken naar Livingstone in Zambia. Daar ga ik met 2 Duitse vrijwilligers de Victoria Falls bekijken en paardrijden enzo. Daarna gaan we naar Chobe/Kasane en Maun (Botswana) om wat safari's te doen en een mokoro (canoe) trip te maken. Dat zijn dingen die je in Bostwana toch echt gedaan moet hebben zeggen ze.
Rond 23 december hopen we dan weer terug te zijn en dan vieren we kerst in Mochudi. Een warme en hete kerst.
Dan gaan we 2januari op weg naar Zuid-Afrika waar we deel gaan nemen aan een jeugdweek van zuidelijk Afrika. Daar komen zo'n goed 700 jongeren van Zuid-Afrika, Namibie, Botswana, Zimbabwe en Mozambique.
Dus een aantal weken lekker vakantie vieren!
In de week van 11 januari beginnen de ministries van YfCB weer en zullen we zien hoe het verder gaat met de ministries waar ik nu bij help.
Dat was het wel zo'n beetje denk ik.
Gebedspunten
Het is nu best een moeilijk periode geweest. Er zijn dingen gebeurt waar ik echt tegen op zag. Uiteindelijk is het maar beter zo en zie ik God's leiding heel goed in alles wat er gebeurde. Ook hoe Hij mij leide.
Ik kan niet uitleggen wat er is gebeurd, maar vertrouw me maar. Het is ook nog niet voorbij, maar ik geloof dat God dit alles leidt en dat Hij een oplossing zal geven. Hij heeft mij geleid al had ik soms momenten dat ik graag zelf wilde bepalen wat er ging gebeuren. Maar God kent ons beter dan wie dan ook. Hij weet wat we denken en hoe wij in elkaar zitten. Stuk voor stuk.
Maar maak je niet druk, ik ben nog steeds heel blij dat ik hier ben.
Ik weet niet wat God's bedoeling is met dit alles, maar Hij heeft een plan met mijn leven en ik geloof dat Hij situaties gebruikt om ons dingen te leren. Dit zal er zekers ook een van zijn.
Even weer een update van wat er allemaal is gebeurd in de laatste weken. Nu weet ik niet meer precies wat ik allemaal heb verteld dus vergeef mij als ik iets noem wat ik al eerder verteld heb.
De Day Care ministries en de Kidsclub's doe ik nog steeds met veel plezier. Deze week sluiten we de Day Care voor dit jaar (het schooljaar eindigd hier in november en niet in juni zoals in Nederland) en ook de Kidsclubs hebben de laatste normale week voor dit jaar.
Volgende week doen een aantal ministries een vakantie programma. Ook de Kidsclub ministrie gaat daar wat in doen. Ik zit dan in Namibie dus zal daar geen medewerking in hebben.
Alle ministries beginnen weer in de week van 11 januari 2010.
Op 3 oktober zijn we naar een Endurance Race geweest in Lobatse. Was erg leuk. Voral voor mij was het erg gaaf omdat ik van dieren houd en ik de pony's thuis echt miste. We zijn die zaterdag ochtend om kwart voor 3 ons bed uitgegaan om de de eerste ruiters weg te zien rijden. Toen vertelden ze ons dat we om 5 uur al klaar moesten staan om te helpen. Dit was uiteraard allemaal in de vroege morgen. Dus daar hebben we geholpen van 5 uur 's ochtend tot 3 uur in de middag. We waren allemaal (inclusief mij: 2 Duitsers en 2 Nederlanders) erg moe. We hebben daar trouwens van vrijdag op zaterdag in een tent geslapen heel dicht bij de paarden. Ik vond dat natuurlijk helemaal geweldig. Nu was een de vrijwilligsters niet zo dol op al die paarden en heeft dus bijna geen oog dicht gedaan terwijl ik sliep als een roos.
We hielpen er met wat kleine dingen. De paarden moeten iedere keer door de dierenarts gecontroleerd worden en wij zorgden dat dat allemaal soepel verliep en dat iedereen de papieren had die hij/zij nog had. Gewoon wat simpele dingen dus.
Toen, op 7 oktober, was er een slang in ons huis!
Nou, stel je eens voor, 4 meiden in een huis met een slang. Ja, dat was wel even een chaos. Gelukkig was er, op het moment van de ontdekking, een jonge man in ons huis die ons maar al te graag hielp. Het duurde al in al een uur om deze slang te doden en het huis uit te krijgen. Deze jongeman vertelde ons dat deze slang giftig was en dat een beed dodelijk kon zijn. Nu geloofden wij hem natuurlijk allemaal, al bleek later dat hij wel gif had maar dat het niet dodelijk was. Uiteindelijk konden we er natuuurlijk wel om lachen. Maar ja, dat was een bijzondere ervaring.
En op 16 oktober waren er in Botswana verkiezingen. Omdat iedereen dan vrij krijgt waren er ook geen minstries aan de gang. Dus gingen wij, Europeanen, naar Zuid-Afrika op weg naar Sun City. 's Ochtend om 6 uur in de auto en de grens over. Moesten wel 5 uur rijden om er te komen, waar het was het voor een keer wel waard. Vier uur heerlijk gezwommen in de Vally of the Waves om vervolgens weer een 5 uur ange rit terug te rijden naar Mochudi. Hier hebben we alle vijf erg van genoten. De rit natuurlijk wat minder, maar ja, we zongen er wel wat op los. En we hebben trouwens ook nog verschillende dieren gezien onderweg. Vooral kudu's en springbokken enzo. Was een erg geslaagde dag. Al waren we allemaal kapot toen we thuiskwamen rond 9 uur.
21 Oktbober zijn we met de kinderen van de Afternoon (Day Care) naar BSPCA geweest. BSPCA is een nieuw project in Botswana die er is om dieren te helpen die verwaarloosd en mishandeld worden. De meeste Batswana vinden dit onzin, maar wij wilden de kinderen graag laten zien dat je dieren ook goed kunt behandelen. BSPCA heeft ons hier zelf voor uitgenodigd.
Dus wij met zo'n 15 kinderen naar Gaborone. De weg er naar toe was al een hele belevenis voor deze kinderen. Niet alleen voor hen trouwens. Onderweg moest een van de kinderen 3 keer overgeven omdat ze nooit in een auto had gezetten. Daar hadden wij helemaal geen rekening mee gehouden, maar dan word je soms weer even op de feiten geduwt. Er zijn kinderend ie hun hele leven Mochudi nog niet zijn uitgeweest.
Maar deze dag was geslaagt. Nadat we de honden en katten en konijntjes, paarden en geiten gezien hadden zijn we naar Wimpy's geweest. Lekker patat en hamburger gegeten met een milkshack. Iets wat ze ook nog nooit gehad hadden. Voor hen waarschijnlijk het geweldigste moment van de dag.
En dan natuurlijk Mokolodi! Daar zijn we met de kinderen van de Day Care (ochtend programma) heen geweest. Was erg leuk. De kinderen vonden het helemaal geweldig. Niet alleen de kinderen trouwens. We hebben er allerlei dieren gezien zoals olifanten, giraffen, kudu's, impala's, een krokodil, een struisvogel, een aap, wildbeest (Nederlandse woord weet ik effe nie), neushoorns (maar die zagen we niet zo goed) en zwijnen. Ow, en ook nog twee cheeta's. Wie weet vergeet ik wat maar dit is het wel zo'n beetje. Was erg leuk.
Oke, over november kan ik wat minder vertellen. Tot nu toe was dat niet de beste maand. Een maand van veel vergaderingen.
7 November vertrok een van de Duitse vrijwilligsters weer naar Duitsland. Zij had hier zo'n 2 jaar geholpen. Die vrijdag hadden we een afscheidsfeest van haar. Was erg apart. Persoonlijk zou ik zelf nooit zoiets doen, maar als je een Botswaans feest wilt houden dan moet dat op de traditionele manier. Dat hebben wij, als Europeanen, dus maar geprobeerd en zijn er redelijk in geslaagd. Je zet hier gewoon al die mensen in je tuin, zet er wat stoelen neer, zorgt voor muziek en de braai en voor het eten. Het punt is. Als jij degene bent die daar woont dan ben jij degene die niet rustig op een stoel kan zitten. Je moet er voor zorgen dat iedereen zo'n beetje tegelijk het eten krijgt. Dat maakt dus dat al het eten tegelijk klaar moet zijn en dat je mensen hebt die het uitdelen. Vervolgens is er een enorme afwas waar je je mee kan vermaken en dan ben je wel zo'n beetje afgepeigerd. En dan zijn wij Europeanen. Dat vinden al die mensen toch wel heel raar en willen alles hebben en uitproberen en zien. Nou, ja... Iedereen was best blij toen het afgelopen was.
Maar eerlijk, ik vond het wel leuk om mee te maken.
En dan was er de Graduation op 14 november. Was erg leuk, maar ook weer erg druk voor de teachers. Ik kan wel zeggen dat ik deze kids erg ga missen. We begonnen om 7 uur om schoon te maken en de tent op te zetten. In de keuken was het ook een drukte van je welste. De kinderen vonden het ook best leuk (voor hoever je zulke officiele dingen leuk kunt vinden als kind), maar voor hen was het eten iets belangrijker dan het zingen en hun toneelstukjes doen. Rond de middag waren we klaar en alles zo'n beetje afgebroken en opgeruimd.
Die middag, van 14 november, waren we uitgenodigd voor een kitchenparty (vrijgezellenfeest) van een van de stafleden van YfCB. Nou, dat was ook goed om mee te maken. Net als altijd krijg je soms wat rare blikken jouw kant op maar ik was blij dat dit met alleen vrouwen was.
De aanstaande bruid was bekleed met oude gordijnen waardoor ze leek op een bruid (zover dat dan nog mogelijk is). Bij ieder kado dat ze gekregen had moest ze raden van wie. Als ze fout zat moest ze of dansen of een pap eten van yoghurt met zout. Als ze het goed had dan moest diegene voor haar dansen. best best leuk, maar heel lang. Daarna aten we echt Botswaans eten (gebraaid vlees met motogo en een heet sausje). Daarna gingen de getrouwde familieleden en vrienden haar vertellen hoe zij zich moest gedragen tegen haar (aanstaande) man. Het kwam zo'n beetje neer op niet tegenspreken, hij heeft altijd gelijk en doe wat hij zegt. Zulke dingen. Was weer even een eye-opener.
Maar was erg goed om mee te maken en te zien hoe zij naar deze dingen kijken. Maakt dat je mensen iets beter begrijpt.
En toen waren mijn dagen voorbij. Mijn 90 dagen waren afgelopen. Ik was de week nog naar de Counsel gewest in Mochudi en zij vertelden mij dat ik naar Gaborone moest voor een extra 30 dagen na mijn 90 dagen of dat ik een Waver moest aanvragen. Nee, dat was geen probleem. Ik dus op maandag naar Gaborone. Mag je raden wat ze zegt. 'Je moet het land uit'. Mag je ook raden hoe ik daar sta. Met mijn mond open. Dat lieten we toch zeker niet gebeuren en we kregen het voor elkaar om in ieder geval een aanvraag te doen voor een extra 30 dagen. Een Waver was volgens haar totaal niet mogelijk. Een Waver is trouwens een papier waar op staat dat je je aanvraag voor je visum hebt gedaan en wacht op de uitslag. Hiermee kun je makkelijk over de grens en weer terug zonder problemen. Maar ja, die kreeg ik dus niet. De volgende dag, met versterking, naar Gabs. Moesten we effe voor wachten maar kreeg ik dan toch mijn nieuwe 30 dagen. Hiermee kan ik nu wel makkelijk over de grens zolang ik maar binnen die dertig dagen zit. Op 16 december zijn deze verlopen. Hopelijk is mijn visum dan toch eindelijk klaar.
Nou, dat was dat wel zo'n beetje. Wat ga ik de komende weken doen?
Aanstaande zondag, 29 november, ga ik naar Namibie voor een training. Deze traing is van 30 november tot 4 december. De training heeft te maken met de Day Care. Daar ga ik samen met een Motswaan naar toe (een Botswaanse). Zij gaat aan het einde van de training terug naar Botswana en ik hoop nog een week in Namibie te blijven om te kijken bij een project van de Fontein.
Het idee is om 11 december weer te vertrekken en een 20 uur lange busrit te maken naar Livingstone in Zambia. Daar ga ik met 2 Duitse vrijwilligers de Victoria Falls bekijken en paardrijden enzo. Daarna gaan we naar Chobe/Kasane en Maun (Botswana) om wat safari's te doen en een mokoro (canoe) trip te maken. Dat zijn dingen die je in Bostwana toch echt gedaan moet hebben zeggen ze.
Rond 23 december hopen we dan weer terug te zijn en dan vieren we kerst in Mochudi. Een warme en hete kerst.
Dan gaan we 2januari op weg naar Zuid-Afrika waar we deel gaan nemen aan een jeugdweek van zuidelijk Afrika. Daar komen zo'n goed 700 jongeren van Zuid-Afrika, Namibie, Botswana, Zimbabwe en Mozambique.
Dus een aantal weken lekker vakantie vieren!
In de week van 11 januari beginnen de ministries van YfCB weer en zullen we zien hoe het verder gaat met de ministries waar ik nu bij help.
Dat was het wel zo'n beetje denk ik.
Gebedspunten
- Dank God voor de 30 dagen die ik gekregen heb.
- Dank God voor de tijd die ik tot nu toe heb gehad. Een gave tijd waarin ik veel heb moegn leren over God en over mezelf.
- Mijn visum is nog niet klaar, maar het zou enorm handig zijn als hij voor 16 december klaar is. Bid dus voor mijn visum.
- Bescherming voor een ieder hier in de vakantie periode. Ook voor ons meiden die het land en de omliggende landen zullen bezoeken. Bid voor bescherming waar we ook gaan.
- Bid voor eenheid en oplossingen voor de Day Care voordat het nieuwe schooljaar begint.
vrijdag 2 oktober 2009
Liefde
My goodness, dat heeft een hele tijd geduurt. Maar gelukkig heb ik dan nu tijd om jullie te vertellen wat er allemaal op mijn hart ligt.
1 Korintiers 13:4-7+13
Liefde is geduldig en vriendelijk.
Liefde is niet jaloers, vervalt niet in grootspraak, in eigendunk.
Ze gedraagt zich niet grof,
ze is niet uit op het eigen belang.
Ze raakt niet beledigd,
ze rekent het kwaad niet aan.
Ze verheugt zich niet in onrecht,
ze vindt vreugde in de waarheid.
Ze kan ales verdragen,
ze blijft geloven, blijft hopen,
nooit geeft ze het op.
Zo resten ons dan:
geloof en hoop en liefde.
Deze drie.
Maar de liefde is de grootste.
Psalm 145:8-9
De Heer si vol vergeving,
mild is hij, geduldig,
zijn liefde is groot.
De Heer is goed voor iedereen,
voor al zijn schepsels is hij mild.
Kolossenzen 3:23
Wat u ook doet, doe het van harte, als was het voor de Heer en niet voor mensen.
Galaten 5:22
Maar wat de Geest doet groeien en rijpen, is liefde, vreugde en vrede, geduld, vrendelijkheid, goedheid, en vertrouwen, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
God is zo groot!
Hij leert mij zo ontzettend veel. We zijn echt maatjes aan het worden. Zo gaaf!
Er is echt zo veel wat ik met jullie wil delen. Hoop dat ik niets vergeet.
Oke, vandaag gaan we (met 'we' bedoel ik: een nederlandse en nog twee duistse vrijwilligsters) naar Labatso. Morgen is daar een endurance race en een vriendin van een huisgenoot heeft gevraagd of ze wilde helpen. Omdat ze wist dat ik dit helemaal geweldig zou vinden, heeft ze ja gezegt en gaan we nu in een tent slapen. Zo kunnen we, om 3.oo uur, de ruiters zien vertrekken. Heb er echt enorm veel zin in!
Verder hoorde ik afgelopen zondag dat ik , in ieder geval, van 30 november tot 4 december in Namibie ben voor een training. Ik ga daar naartoe met waarschijnlijk 2 mensen van Botswana, die ook werken op de Day Care, en misschien gaat de andere Nederlandse vrijwilligster ook mee. 'k Ben erg benieuwd. Ik heb Namibie nog nooit gezien. De training is in Windhoek. Erg gaaf, omdat De Fontein een project aan het opstarten is in de Rehoboth, niet zo ver van Windhoek. Ik hoop dan ook dat ik daar na de training misschien een aantal dagen kan helpen.
Het plan is dat we in december naar het noorden gaan (we: in ieder geval ik en 2 duisters). Daar willen we graag de Victoria Falls gaan zien en naar verschillende geweldige dieren en natuur gebieden. Dit staat allemaal nog niet vast, maar is wel leuk naar uit te kijken. De Victoria Falls ligt trouwens op de grens van Zimbabwe en Zambia. Schijnt echt geweldig te zijn.
Oke, ik zal jullie ook even vertellen wat er tussen het laatste berciht en nu is gebeurd. Even.
Tot nu toe ga ik enorm veel naar een kerk in Gaborone. Er komen veel internationale mensen. Ik ben ook wel naar kerken geweest in Mochudi, maar het is erg meoilijk om volgen waar ze het over hebben. Ze vertalen wel altijd naar engels, maar ze zijn hier niet zo duidelijk in hun punt vertellen. Ze kunnen een uur praten en dan weet ik nog niet niet waar hij eigenlijk naar toe wil. Wat ze eigenlijk willen vertellen. De mensen hier snappen het wel, de meesten, maar wij, Europeanen, vinden dat soms best moeilijk.
Uiteraard en ik nog steeds actief in de Day Care. Ik zie hier nu echt waarom God me hier gebracht heeft. Dat is natuurlijk enorm gaaf, maar ook moelijk. Wat God wil dat is ik hier doe is iets waar ik niet altijd heel goed in ben geweest. Gelukkig is God hiermee aan het werk en zijn we nu samen aan het kijken hoe dit gaan zal.
De kids zijn trouwens enorm schattig! Uiteraard. Ze zitten enorm veel aan me omdat ze het zo apart vinden dat wij blank zijn. Meestal laat ik dat maar gewoon toe. Ze weten immers niet anders. Het is soms wel raar. Zij hebben zo weinig. Soms is dat erg duidelijk te zien. Vooral als je al wat langer bij de Day Care komt. Maar daar is God. Hij die bij al deze kinderen is.
Ik voel me erg thuis in het stafhuis. We wonen daar nu met drie duitste meiden en 2 nederlandse (waaronder ik). met z'n vijven dus. Begin november gaat er een duitse vrijwilligster terug naar Duistland, maar in januari komen er in ieder geval 2 vrijwillig(st)ers bij. Waarschijnlijk 3, maar van een duitse meid en een engelse jongen staat het al vast. Word dus druk in het huis. Maar volgens mij ook wel heel gezellig.
Twee duisters zijn er dus bijgekomen in de laatste paar weken. Moet er even aan wennen om zo veel engels te praten. Vooral omdat de andere nederlandse vrijwilligster nu een aantal dagen in de week naar het huis van EJ en Koekoes mag wonen. Zij hebben nu een drie maanden vakantie. Ik kan dus wel Nederlands gaan praten, maar dat helpt niet echt. Geen van hen verstaat dat. Nu versta ik wel een klein beetje Duits, maar echt heel weinig. Maar ja, zo kunnen we allemaal heel goed oefenen.
1 Korintiers 13:4-7+13
Liefde is geduldig en vriendelijk.
Liefde is niet jaloers, vervalt niet in grootspraak, in eigendunk.
Ze gedraagt zich niet grof,
ze is niet uit op het eigen belang.
Ze raakt niet beledigd,
ze rekent het kwaad niet aan.
Ze verheugt zich niet in onrecht,
ze vindt vreugde in de waarheid.
Ze kan ales verdragen,
ze blijft geloven, blijft hopen,
nooit geeft ze het op.
Zo resten ons dan:
geloof en hoop en liefde.
Deze drie.
Maar de liefde is de grootste.
Psalm 145:8-9
De Heer si vol vergeving,
mild is hij, geduldig,
zijn liefde is groot.
De Heer is goed voor iedereen,
voor al zijn schepsels is hij mild.
Kolossenzen 3:23
Wat u ook doet, doe het van harte, als was het voor de Heer en niet voor mensen.
Galaten 5:22
Maar wat de Geest doet groeien en rijpen, is liefde, vreugde en vrede, geduld, vrendelijkheid, goedheid, en vertrouwen, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
God is zo groot!
Hij leert mij zo ontzettend veel. We zijn echt maatjes aan het worden. Zo gaaf!
Er is echt zo veel wat ik met jullie wil delen. Hoop dat ik niets vergeet.
Oke, vandaag gaan we (met 'we' bedoel ik: een nederlandse en nog twee duistse vrijwilligsters) naar Labatso. Morgen is daar een endurance race en een vriendin van een huisgenoot heeft gevraagd of ze wilde helpen. Omdat ze wist dat ik dit helemaal geweldig zou vinden, heeft ze ja gezegt en gaan we nu in een tent slapen. Zo kunnen we, om 3.oo uur, de ruiters zien vertrekken. Heb er echt enorm veel zin in!
Verder hoorde ik afgelopen zondag dat ik , in ieder geval, van 30 november tot 4 december in Namibie ben voor een training. Ik ga daar naartoe met waarschijnlijk 2 mensen van Botswana, die ook werken op de Day Care, en misschien gaat de andere Nederlandse vrijwilligster ook mee. 'k Ben erg benieuwd. Ik heb Namibie nog nooit gezien. De training is in Windhoek. Erg gaaf, omdat De Fontein een project aan het opstarten is in de Rehoboth, niet zo ver van Windhoek. Ik hoop dan ook dat ik daar na de training misschien een aantal dagen kan helpen.
Het plan is dat we in december naar het noorden gaan (we: in ieder geval ik en 2 duisters). Daar willen we graag de Victoria Falls gaan zien en naar verschillende geweldige dieren en natuur gebieden. Dit staat allemaal nog niet vast, maar is wel leuk naar uit te kijken. De Victoria Falls ligt trouwens op de grens van Zimbabwe en Zambia. Schijnt echt geweldig te zijn.
Oke, ik zal jullie ook even vertellen wat er tussen het laatste berciht en nu is gebeurd. Even.
Tot nu toe ga ik enorm veel naar een kerk in Gaborone. Er komen veel internationale mensen. Ik ben ook wel naar kerken geweest in Mochudi, maar het is erg meoilijk om volgen waar ze het over hebben. Ze vertalen wel altijd naar engels, maar ze zijn hier niet zo duidelijk in hun punt vertellen. Ze kunnen een uur praten en dan weet ik nog niet niet waar hij eigenlijk naar toe wil. Wat ze eigenlijk willen vertellen. De mensen hier snappen het wel, de meesten, maar wij, Europeanen, vinden dat soms best moeilijk.
Uiteraard en ik nog steeds actief in de Day Care. Ik zie hier nu echt waarom God me hier gebracht heeft. Dat is natuurlijk enorm gaaf, maar ook moelijk. Wat God wil dat is ik hier doe is iets waar ik niet altijd heel goed in ben geweest. Gelukkig is God hiermee aan het werk en zijn we nu samen aan het kijken hoe dit gaan zal.
De kids zijn trouwens enorm schattig! Uiteraard. Ze zitten enorm veel aan me omdat ze het zo apart vinden dat wij blank zijn. Meestal laat ik dat maar gewoon toe. Ze weten immers niet anders. Het is soms wel raar. Zij hebben zo weinig. Soms is dat erg duidelijk te zien. Vooral als je al wat langer bij de Day Care komt. Maar daar is God. Hij die bij al deze kinderen is.
Ik voel me erg thuis in het stafhuis. We wonen daar nu met drie duitste meiden en 2 nederlandse (waaronder ik). met z'n vijven dus. Begin november gaat er een duitse vrijwilligster terug naar Duistland, maar in januari komen er in ieder geval 2 vrijwillig(st)ers bij. Waarschijnlijk 3, maar van een duitse meid en een engelse jongen staat het al vast. Word dus druk in het huis. Maar volgens mij ook wel heel gezellig.
Twee duisters zijn er dus bijgekomen in de laatste paar weken. Moet er even aan wennen om zo veel engels te praten. Vooral omdat de andere nederlandse vrijwilligster nu een aantal dagen in de week naar het huis van EJ en Koekoes mag wonen. Zij hebben nu een drie maanden vakantie. Ik kan dus wel Nederlands gaan praten, maar dat helpt niet echt. Geen van hen verstaat dat. Nu versta ik wel een klein beetje Duits, maar echt heel weinig. Maar ja, zo kunnen we allemaal heel goed oefenen.
Bijna iedere donderdag hebben we bijbelstudie. Maar volgens mij heb ik het daar al wel eens over gehad. Ik heb ook al een avond geleid, maar vind ik toch wel moeilijk. Je moet dan echt de engelse taal wel kunnen.
In de eerste week van september zijn er drie Canadese mannen bij ons geweest. Ze komen in juli/augustus met een team om ons te helpen. Erg leuk dus. Al ben ik er dan niet, maar toch, Ze sliepen bij ons in het huis. Echt heel gezellig. Ze waren hier voor zo'n drie dagen.
Toen de Canadesen er waren hebben we gevast. was voor mij totaal nieuw. Ik heb er wel van gehoord en ik ken ook mensen die het gedaan hebben, maar zelf had ik het nog nooit gedaan. iedereen van YfC was vrij voor 24 uur. Helaas was de Day Care gewoon open. was wel heel goed. God heeft me in deze tijd enorme gave dingen laten zien. Ik kan deze dingen nog niet met jullie delen. Hopelijk komt dat nog. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik God dankbaar ben voor de relatie die Hij met ons mensen wil.
Uiteraard ben ik ook bezig met een visa. Gaat niet geweldig maar ik over 1 a 2 weken gaan kijken of ze klaar zijn. Zou wel fijn zijn.
Soms word ik zo moe van mezelf. Toen ik de grens van Zuid-Afrika naar Botswana overstak kreeg ik 9 dagen. Heel weinig dus. Na 5 dagen zijn we nieuwe gaan halen. Toen kreeg ik er 30, tot 23 september. Ik was het niet echt vergeten. De week voordat ik nieuwe dagen moest hebben hebben we het er nog over gehad. Ik moest die week nieuwe dagen gaan halen. De dagen verstreken en het werd 23 september. Ik was op de Day Care en opeens bedacht ik me (God bedacht mij) dat het 23 septmeber was. Wat was er ook al weer op 23 september? Ik wist het niet echt meer. De minuten verstreken en toen trof het mij. vandaag was mijn laatste dag op mijn paspoort! Nu lig jij misschien wel in een deuk, maar ik vond het niet heel grappig. Na een spoed gebed belde ik een staflid en zij heeft gelijk een papier geschreven. 's Middags heb ik mijn extra 30 dagen gekregen. Ik hoop dat mijn visa klaar is voordat ik weer nieuwe moet halen, maar we zullen zien. In Afrika weet je het maar nooit.
En vergaderingen hier. oke, ik moet natuurlijk bij alle vergaderingen zijn van de Day Care. maar de vergaderingen met de ouders is niet in het engels. Serieus, 3 uur. 3 uur luisteren naar al deze mensen. Uiteindelijk was ik zo uitgeput. Ik had me voorgenomen om het proberen te volgen. In ieder geval erachter te komen waar ze het over hadden. Heel vermoeiden. Vooral als je denkt dat ze verder zijn gegaan met een andere onderwerp maar ze daar toch nog weer minstens 20 minuten over doorgaan. Ow ja, daar zit ik een middag in de twee weken bij. De vergaderingen met alleen werkers van de Day Care is wel beter, maar niet geweldig. En die duren vaak nog langer.
Ik heb nu vaste ministries gekregen. Van maandag tot vrijdag ben ik in de ochtend op de Day Care, van 7.00 tot 13.00 uur. Maandag middag heb ik eesn in de twee weken vergadering (hiep hiep) en op de woensdga middag heb ik Afternoon Program op de Dau Care. Iedere dinsdag en donderdag doe ik Kidsclubs. En dan is er iedere vrijdag middag prayermeeting in the Office met alle stafleden van YfC Botswana. Ik hou wel van dit schema.
19 september hadden we een sponsorwalk met de kinderen van de Day Care. We deden dit omdat we 27 oktober naar een Nature Reserve willen gaan met deze kinderen. De kinderen hebben zo'n 2 km gelopen en de ouders en docenten (ik dus ook) 4 km. Was en erg geslaagde dag. Prijs de Heer voor dat!
En ik krijg taal les in Setswana. Ik ben net een zeef. Komt erin maar verlaat de boel ook gelijk weer. Heel vermoeiden. Ik heb hier altijd al last van gehad en dat is nog steeds zo. De nederlandse vrijwilligster is juf en zij leert ons alles wat zij weet. Erg handig voor ons dus. maar de Duisters zijn wat sneller dan ik ben. Dus ik waggel er maar wat achteraan. Wie weet kan ik wel Setswana spreken als ik terugkom. Zou wel leuk zijn om een aantal zinnen te weten.
Nou, ben ik ook iedereen brieven aan het schrijven. Bevalt me goed. Vooral omdat ik niet zoveel toegang heb tot internet. De vrijwilligsters in het huis moeten er altijd maar weer om lachen, maar ja.
Woensdag was het Indipendince Day (dacht ik) en was iedereen vrij. Die dag hebben we lekker gerelaxt en een film gekeken. Gisteren was ook een vrije dag, omdat het woensdag ook een vrije dag was (ik weet dat dat heel raar klinkt, maar zo werkt het hier) en toen zijn we naar gaborone geweest. Een stel hebben toen de berg beklommen (die ik de eerste week al beklommen had) en ik ben met een duitse vrijwilligster gaan winkelen. Erg leuk moet ik zeggen.
Nou, dat was het wel zo'n beetje. Was niet zo veel he?
Ow ja, het weer. het begint her en der wat te regen. Als het regent, regent het vaak ook flink. En ook veel omweer. Best eng. Je kunt hier de bliksem ook heel goed zien. Soms is het net alsof het in het huis is. De huizen zijn hier iest anders dan in Nederland en dat is dan ook wel te merken. En uiteraard valt de stroom ook nog steeds heel veel uit. Overdag maakt het me niet zo uit, maar als ik wil koken ... Gisteravond om 5 uur (net toen we thuis kwamen) viel de stroom uit. dat bleef zo tot 19.15 uur. Meestal is het zo'n 2 uur. Soms korter maar dat komt niet zo veel voor. Ik wilde heel graag iets warms eten, maar dat zat er dus niet in. Wel gezellig want we hebben een kaartspal gedaan bij kaarslicht. Doen we hier trouwens heel veel, spelletjes. Jaja, geen tv.
Weet je, God is liefde. Dat leer ik hier meer dan ik ooit had kunnen denken. En dat komt niet omdat ik nu hier ben. Dat komt omdat ik God beter leer kennen. Dat komt omdat ik God ruimte geef om me uit te leggen waarom bepaalde dingen zo gaan zoals ze gaan. Omdat ik een relatie met hem aan het opbouwen ben. Dit had in Nederland ook kunnen gebeuren maar dat deed het niet. Omdat ik hem niet betrok in alles wat ik deed. God wil betrokken zijn in ons leven en een persoonlijke relatie met ons hebben. Dat is waarom we hier zijn. De rest komt dan wel. Hij wil jouw leren kennen. Niet meer dat dat. Hij wil jouw leren kennen en Hij wil dat jij Hem leert kennen. Meer niet. Hij wil je zo veel liefde geven. Liefde die wij eigenlijk niet kennen. De reden van eigen wil en denken.
Gebedspunten en dankpunten:
- Dinsdag 27 oktober gaan we met de kids naar de Mokolodi Nature Reserve. Bid voor bescherming daar naartoe (ik rijd waarschijnlijk ook een auto met kids) en een goede dag.
- Bid voor eenheid en acceptatie voor de collega's van de Day Care.
- Bid voor God's leiding voor YfC Botswana, ook nu de leiders 3 maanden weg zijn.
- Dank God voor de groei die ik doorga. Groei in mezelf en vooral in geloof, in relatie met Hem. De leiding die hij aan het nemen is.
- Dank God voor zendelingen, vrijheid (vrijheid in wil en in geloven in Hem).
- Dank God voor wie hij is.
- Bid voor God's verandering in het leven van de Chief in Mochudi. Ze noemen deze mensen Gosi's. Hij wil oude gewoontes terugbrengen naar Mochudi. dat zou betekenen dat er geen kerken meer mogen zijn en dat er verschrikkelijke dingen kunnen gebeuren als je niet naar hem luisterd. Alles wat ik hier over hoor is heel heftig. We bidden hier dan ook veel voor. Bid alsjeblieft met ons mee dat deze man God leerd kennen hij God's wil zal gaan doen.
- Bid dat Batwana mensen (de mesnen in Botswana) open zullen worden voor geloof en God kunnen aanvaarden.
God's zegen
Simone
donderdag 27 augustus 2009
I love my time with God!
Weggaan is niet altijd makkelijk. Ergens nieuw komen is ook niet altijd makkelijk, maar wel een gave nieuwe uitdaging!
Ik zou zo graag alles met jullie willen delen. Alles wat ik hier leer en zie. Daarom is dit ook het tweede blogberciht in een week.
Ik kan nu trouwens Afrikaans verstaan. Koste me even wat tijd, maar het lijkt erg op plat Nederlands. Draai wat woorden om en dan ben je er zo. Botswaans is heel wat moeilijker, maar dat komt wel.
Nog wat weetjes:
- De meeste vrouwen dragen hun baby's hier op hun rug met een doek eromheen.
- Relax!
- Hele gezinnen/families leven bij elkaar op een plot (erf).
- Er word hier veel gedaan met braaien.
- Je kunt hier geen 'shit' zeggen of 'poes' (er zijn er vast meer maar die weet ik niet).
- Sommige mensen lopen hier met pantoffels over straat.
- Als jij een fout maakt zegt iemand anders ' Sorry'.
- Als iets dan moet geburen (gelijk) dan zeg je ' nauw nauw'.
Youth for Christ is een organisatie die zich inzet voor NON-Christian youth (niet christelijkejeugd). Ze hebben me hier geleerd dat ze een fout maken vanaf het moment dat ze zich richten op christelijk jeugd. YfC zet zich ook in voor net christelijke jeugd. Er word aan hen onderwijs gegeven. Toch letten ze erop dat ze niet te ver gaan. Er zijn andere organisaties die de jongeren verder helpen als ze de basis hebben ontvangen. Ze zetten zich dus wel in voor net christelijke jongeren.
Ik wil me volledig geven de komende maanden. Ik heb er over nagedacht en God heeft me laten zien dat ik mijn gedachtengang moet veranderen. Als ik hier echt het beste uit wil halen zal ik moeten doen alsof ik hier jaeren blijf. het is hier namelijk heel moeilijk om echt goed contact te maken met mensen. Ze zult daar dus je best voor moeten doen. Als ik met een instelling ben van ' Ik ben ik toch maar 9 maanden' zal ik hier niet veel kunen doen behalve gewoon mijn werk doen. Dat wil ik niet dus ik ga proberen om er het meeste uit te halen met de Heer. Ik wil voorkomen dat ik aan het einde van deze maanden zeg 'Ik had meer kunnen doen dan ik nu gedaan heb'. Dit is in de praktijk namelijk een veel voorkomend geval.
Botswana is op zich een heel goed land om te wonen voor ons als blank buitenlanders. Maar er gaat nog wel eens iets mis. Eens was er een dag dat een vrijwilligster, van het stafhuis, de gordijnen opendeed en zag dat haar auto geen banden meer had. Eens was het zo dat mensen thuis kwamen van het winkelen en geen mobiel meer hadden.
Botswana is ook een land van het spirituele. Ik dacht dat alle Afrikaanse landen dat wel hebben. Dit maakt dat er veel Witch Dockers zijn (vergeef me voor mijn spelling). Dit is echt een groot probleem in het land. Dit maakt het ook moeilijk om tot mensen door te dringen.
Omdat ik nu nog vakantie heb (tot maandag want dan komen de kids weer naar de Day Care) heb ik veel vrije tijd. Deze besteed ik met God. Soms in de tuin, maar dat is ook niet altijd even leuk omdat iedereen je aandacht probeerd te krijgen, of in de woonkamer. Heel gaaf om te zien wat God ons wil leren en laten zien als we tijd voor Hem vrijmaken. Ik heb hier dingen gezien die andere vrijwilligers nog niet gezien hebben terwijl zij hier al meer dan een jaar zitten. Als ik buiten zit dan geniet ik van de zon, de dieren hier, de geluiden en de rust. Nederland is altijd zo gehaast en alles met op tijd. Hier dus echt niet. Zelden. Wat is God toch groot! Hij wil zo'n gave relatie met ons opbouwen, maar wij hebben de tijd niet of maken de tijd niet. Wie heeft ons gemaakt? Aan wie is al onze eer? ik vind het echt een voorrecht dat ik hier mag zijn en al deze nieuwe dingen mag leren en meemaken. Ik kan het niet eens echt uitleggen. Ik zal het proberen.
Dus echt, ik heb het naar mijn zin. Ik heb meer tijd (vind meer tijd) om te werken aan mijn relatie met God. ik hoop dat ik dit vast kan houden en niet verlies als ik terug ga naar Nederland. Ik weet dat dat nog een tijdje duurt maar ik weet ook hoe snel je terug kunt vallen in een gewoonte. Wat ik hier, binnen no-time, zag is dat wij te gehaast zijn. Wij moeten alles in zo min mogelijk tijd doen. Waarom eigenlijk. Waarom kunnen wij niet een hele ochtend doen over een klein erf vegen. Waarom liggen er zoveel kant-en-klare maaltijden in de winkel? waarom werken we allemaal 5 dagen in de week en minstens 8 uur op een dag? Waarom hebben we geen tijd meer voor de kinderen en de jeugd? Die de toekomst zijn? ik weet dat de overheid veel van ons vraagt, maar we kunnen toch echt wel anders met deze dingen om gaan. En dan nog eentje. Waarom moeten mensen altijd bellen voordat ze langskomen? Omdat we anders niet genoeg eten meer overblijft? Hoe zal God over deze dingen denken? God zou enorm blij zijn als iemand onaangekondigd bij hem aanklopt. Willen wij niet op hem lijken? Mensen, we leven maar 1 keer op deze aarde. Wat maken we hiervan. En wat zeggen we als we voor God staan. ' Sorry, maar het komt door de overheid'. 'Ik was niet blij in dit leven i.v.m. mijn verleden' . Mensen, wat gaan we doenmet deze ene keer op deze aarde? gaan we liefde uitdelen of gaan we gewoon het leven leven en kijken we uit naar de tijd als we in de Hemel eeuwig feest zullen vieren? Wat dan? Alle mensen die wij niet bereikt hebben in Nederland en andere landen? We leven voor God, niet voor onszelf!
Misschien zijn er nu mensen boos of ontdaan. Dat kan. Ik zeg ook niet dat we een beroerd leven moeten hebben zonder huis, auto of eten of wat dan ook. God wil dat ook niet. En wat als we kijken naar onze dromen?
Ik ben hier twee weken en ben weer aan het dromen. Niet dromen dromen, maar dromen van God. Dit zijn dromen die mijn dromen zijn geweest en gevromt worden door God. Ik heb er 2. Een droom is het al jaren en God is die aan het vormen. De ander is er nog niet heel lang, maar ik sta er honderd procent achter. Ik hou van mijn dromen. Ik geloof dat God ons dromen geeft waar wij van kunnen houden. Er zijn mensen die dromen krijgen die veel van hen vragen, maar ons is ook geen makkelijke weg beloofd. We moeten er tijd en energie in stoppen. Met God kunnen we alles aan. God zal ons altijd bijstaan in alles wat we doen. Ik heb hier mensen mogen leren om weer te gaan dromen om hun droom te vinden. Mensen die dachten dat dit hun droom was en niet die van God en daarom geen aandacht meer schonken aan hun droom. Terwijl dit echt God's droom was voor deze mensen. Nu kun je je afvragen hoe ik dat weet of hoe jij dit kunt weten. Nou ik zal het uitleggen. Als wij de keuze voor God maken, om Hem te volgen waar dan ook, dan komt de Heilige Geest in ons. Je word dan 1 met de Heilige Geest. Dit houd in dat jouw gedachten van jezelf kunnen zijn, maar ook van God. Wij moeten leren wat van ons is en wat van God is. En als jij de bijbel leest en deze dingen tot je neemt, dan zul je leren wat wel van God is en wat niet van God is. God wil deze relatie met ons. Ik weet dat dit heel raar klinkt als je geen chisten bent, maar het is echt waar. Je zult het ook pas snappen als je het zelf ontvangen hebt. Dit is vaak het geval in het leven en het hier niet minder waar. God voorziet als we zijn wil doen. Hij is groter dan wat dan ook en dan wie dan ook. Ik heb nog veeeel te leren, maar God wil ons daar bij helpen. Hij wil ons onderwijzen en onze metgezel zijn in ALLES wat we doen. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder God. Ik wil het niet. Hij is mijn maatje, mijn God, mijn redder, mijn grote vriend en mijn Vader. Ik leer zijn stem steeds beter verstaan. Iets wat ik nooit voor moeglijk had durven houden.
Een aantal dagen geleden heb ik uren met een vrijwilligers gepraat over haar droom. Ze dacht dat dit haar droom was en niet God's droom. Ik vroeg haar om haar droom aan mij te vertellen, als ze dat wilde. We waren met z'n tweeen in het stafhuis. Ze begon haar droom te vertellen. Ze vertelde over haar leven te vertellen de dingen die ze had gedaan. De dinegnd ie ze nog wilde gaan doen en waar haar passie lag. uit eindelijk kwamen er allemaal verhalen uit. Iets wat ze zelf vergeten was. Toen ze klaar was met vertellen waren we even stil. Toen keek ze me een tijdje aan tot ik tegen haar zei 'Denk je echt dat dit God's droom niet is? Twijfel je nog?'. Alles wat ze vertelde had haar hier gebarcht en had haar bij haar droom gebracht. God's leiding en aanwezigheid was duidelijk aanwezig geweest. Ze schoot in de lach en kreeg tranen in haar ogen.
Hoe zit het met jouw droom? Heb je een droom? Misschien denk je dat de droom niet van God is. Maakt niet uit. Schrijft je droom eens op, met alles er op en er aan eraan. Vanaf het moment dat de droom ontstaan tot hoe het er nu uit ziet en waarom het er nu zo uit ziet. Alles. Als je een parner hebt (vriend/vriendin, man/vrouw) schrijft dit dan los van elkaar. Praat er nog niet over tot je allebei je verhaal op paiper hebt staan. Als ze allebei af zijn geef de ander dan je droom. Lees ze afzonderlijk en bid voor de ander. Praat er met elkaar over. kijk naar de leiding die God hier in heeft gehad en nog heeft. Ga bidden voor leiding, wijsheid en God's wil. Sta open voor nieuwe dingen. God wil zo graag met jouw dit leven leven. Sta er open voor en God zal zo veel gave dingen gaan doen. Dingen die jij niet voor mogelijk heb gehouden. Wat houd jouw tegen om deze droom/dromen te verwezenlijken? We leven maar een keer. Wat ga jij doen?
Eergister was ik met een vrijwilligster en een pastor op weg naar een zieke jonge vrouw. Onderweg moest er iemand even een boodschap doen bij de Spar. Ik zag een volwassen man ondersteboven in een vuilnisbak omrinkt door vliegen. Toen hij weg ging gingen de vliegen met hem mee. Je wil niet weten wat er door me heen ging. ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Moet je dan naar zo'n persoon toegaan? Wat zeg je dan? Ik heb niets gedaan, maar ik weet niet of dat de juiste manier was.
Toen we bij de zieke vrouw aankwamen zag ik voor het eerst waar de mensen hier in wonen. Ik denk dat de mensen hier zware winters hebben. Er zitten veel kieren in de huizen hier en mensen hebben geen kachels ofzo. Deze jonge vrouw was 25 jaar jong en heeft waarschijnlijk een ziekte die hier veel voorkomed. Toch weten ze het niet zeker. Ze was erg ziek en prate zacht. Ik hield haar goed in de gaten. Ze is net een tijdje christen en geloof dat God haar zal genezen. Ze heeft al veel meegemeekt in de afgelopen maanden. na zo'n 15 minuten keek ze mij aan en hield mijn blik vast. Na een paar minuten zei ze dat ik een engel was, dat ik grootse dingen zou doen en dat God met mij zou zijn. Ik weet serieus niet of hier ook maar iets van waar is. Ik bedoel, ik weet dat ik geen engel ben. Mensen geloven hier veel in het spirituele. ik weet dus ook niet wat ze precies bedoelde met een engel. Misschien bedoelde ze het wel anders.
Ik hoor graag jullie reacties.
God's Zegen!
Liefs Simone
Ik zou zo graag alles met jullie willen delen. Alles wat ik hier leer en zie. Daarom is dit ook het tweede blogberciht in een week.
Ik kan nu trouwens Afrikaans verstaan. Koste me even wat tijd, maar het lijkt erg op plat Nederlands. Draai wat woorden om en dan ben je er zo. Botswaans is heel wat moeilijker, maar dat komt wel.
Nog wat weetjes:
- De meeste vrouwen dragen hun baby's hier op hun rug met een doek eromheen.
- Relax!
- Hele gezinnen/families leven bij elkaar op een plot (erf).
- Er word hier veel gedaan met braaien.
- Je kunt hier geen 'shit' zeggen of 'poes' (er zijn er vast meer maar die weet ik niet).
- Sommige mensen lopen hier met pantoffels over straat.
- Als jij een fout maakt zegt iemand anders ' Sorry'.
- Als iets dan moet geburen (gelijk) dan zeg je ' nauw nauw'.
Youth for Christ is een organisatie die zich inzet voor NON-Christian youth (niet christelijkejeugd). Ze hebben me hier geleerd dat ze een fout maken vanaf het moment dat ze zich richten op christelijk jeugd. YfC zet zich ook in voor net christelijke jeugd. Er word aan hen onderwijs gegeven. Toch letten ze erop dat ze niet te ver gaan. Er zijn andere organisaties die de jongeren verder helpen als ze de basis hebben ontvangen. Ze zetten zich dus wel in voor net christelijke jongeren.
Ik wil me volledig geven de komende maanden. Ik heb er over nagedacht en God heeft me laten zien dat ik mijn gedachtengang moet veranderen. Als ik hier echt het beste uit wil halen zal ik moeten doen alsof ik hier jaeren blijf. het is hier namelijk heel moeilijk om echt goed contact te maken met mensen. Ze zult daar dus je best voor moeten doen. Als ik met een instelling ben van ' Ik ben ik toch maar 9 maanden' zal ik hier niet veel kunen doen behalve gewoon mijn werk doen. Dat wil ik niet dus ik ga proberen om er het meeste uit te halen met de Heer. Ik wil voorkomen dat ik aan het einde van deze maanden zeg 'Ik had meer kunnen doen dan ik nu gedaan heb'. Dit is in de praktijk namelijk een veel voorkomend geval.
Botswana is op zich een heel goed land om te wonen voor ons als blank buitenlanders. Maar er gaat nog wel eens iets mis. Eens was er een dag dat een vrijwilligster, van het stafhuis, de gordijnen opendeed en zag dat haar auto geen banden meer had. Eens was het zo dat mensen thuis kwamen van het winkelen en geen mobiel meer hadden.
Botswana is ook een land van het spirituele. Ik dacht dat alle Afrikaanse landen dat wel hebben. Dit maakt dat er veel Witch Dockers zijn (vergeef me voor mijn spelling). Dit is echt een groot probleem in het land. Dit maakt het ook moeilijk om tot mensen door te dringen.
Omdat ik nu nog vakantie heb (tot maandag want dan komen de kids weer naar de Day Care) heb ik veel vrije tijd. Deze besteed ik met God. Soms in de tuin, maar dat is ook niet altijd even leuk omdat iedereen je aandacht probeerd te krijgen, of in de woonkamer. Heel gaaf om te zien wat God ons wil leren en laten zien als we tijd voor Hem vrijmaken. Ik heb hier dingen gezien die andere vrijwilligers nog niet gezien hebben terwijl zij hier al meer dan een jaar zitten. Als ik buiten zit dan geniet ik van de zon, de dieren hier, de geluiden en de rust. Nederland is altijd zo gehaast en alles met op tijd. Hier dus echt niet. Zelden. Wat is God toch groot! Hij wil zo'n gave relatie met ons opbouwen, maar wij hebben de tijd niet of maken de tijd niet. Wie heeft ons gemaakt? Aan wie is al onze eer? ik vind het echt een voorrecht dat ik hier mag zijn en al deze nieuwe dingen mag leren en meemaken. Ik kan het niet eens echt uitleggen. Ik zal het proberen.
Dus echt, ik heb het naar mijn zin. Ik heb meer tijd (vind meer tijd) om te werken aan mijn relatie met God. ik hoop dat ik dit vast kan houden en niet verlies als ik terug ga naar Nederland. Ik weet dat dat nog een tijdje duurt maar ik weet ook hoe snel je terug kunt vallen in een gewoonte. Wat ik hier, binnen no-time, zag is dat wij te gehaast zijn. Wij moeten alles in zo min mogelijk tijd doen. Waarom eigenlijk. Waarom kunnen wij niet een hele ochtend doen over een klein erf vegen. Waarom liggen er zoveel kant-en-klare maaltijden in de winkel? waarom werken we allemaal 5 dagen in de week en minstens 8 uur op een dag? Waarom hebben we geen tijd meer voor de kinderen en de jeugd? Die de toekomst zijn? ik weet dat de overheid veel van ons vraagt, maar we kunnen toch echt wel anders met deze dingen om gaan. En dan nog eentje. Waarom moeten mensen altijd bellen voordat ze langskomen? Omdat we anders niet genoeg eten meer overblijft? Hoe zal God over deze dingen denken? God zou enorm blij zijn als iemand onaangekondigd bij hem aanklopt. Willen wij niet op hem lijken? Mensen, we leven maar 1 keer op deze aarde. Wat maken we hiervan. En wat zeggen we als we voor God staan. ' Sorry, maar het komt door de overheid'. 'Ik was niet blij in dit leven i.v.m. mijn verleden' . Mensen, wat gaan we doenmet deze ene keer op deze aarde? gaan we liefde uitdelen of gaan we gewoon het leven leven en kijken we uit naar de tijd als we in de Hemel eeuwig feest zullen vieren? Wat dan? Alle mensen die wij niet bereikt hebben in Nederland en andere landen? We leven voor God, niet voor onszelf!
Misschien zijn er nu mensen boos of ontdaan. Dat kan. Ik zeg ook niet dat we een beroerd leven moeten hebben zonder huis, auto of eten of wat dan ook. God wil dat ook niet. En wat als we kijken naar onze dromen?
Ik ben hier twee weken en ben weer aan het dromen. Niet dromen dromen, maar dromen van God. Dit zijn dromen die mijn dromen zijn geweest en gevromt worden door God. Ik heb er 2. Een droom is het al jaren en God is die aan het vormen. De ander is er nog niet heel lang, maar ik sta er honderd procent achter. Ik hou van mijn dromen. Ik geloof dat God ons dromen geeft waar wij van kunnen houden. Er zijn mensen die dromen krijgen die veel van hen vragen, maar ons is ook geen makkelijke weg beloofd. We moeten er tijd en energie in stoppen. Met God kunnen we alles aan. God zal ons altijd bijstaan in alles wat we doen. Ik heb hier mensen mogen leren om weer te gaan dromen om hun droom te vinden. Mensen die dachten dat dit hun droom was en niet die van God en daarom geen aandacht meer schonken aan hun droom. Terwijl dit echt God's droom was voor deze mensen. Nu kun je je afvragen hoe ik dat weet of hoe jij dit kunt weten. Nou ik zal het uitleggen. Als wij de keuze voor God maken, om Hem te volgen waar dan ook, dan komt de Heilige Geest in ons. Je word dan 1 met de Heilige Geest. Dit houd in dat jouw gedachten van jezelf kunnen zijn, maar ook van God. Wij moeten leren wat van ons is en wat van God is. En als jij de bijbel leest en deze dingen tot je neemt, dan zul je leren wat wel van God is en wat niet van God is. God wil deze relatie met ons. Ik weet dat dit heel raar klinkt als je geen chisten bent, maar het is echt waar. Je zult het ook pas snappen als je het zelf ontvangen hebt. Dit is vaak het geval in het leven en het hier niet minder waar. God voorziet als we zijn wil doen. Hij is groter dan wat dan ook en dan wie dan ook. Ik heb nog veeeel te leren, maar God wil ons daar bij helpen. Hij wil ons onderwijzen en onze metgezel zijn in ALLES wat we doen. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder God. Ik wil het niet. Hij is mijn maatje, mijn God, mijn redder, mijn grote vriend en mijn Vader. Ik leer zijn stem steeds beter verstaan. Iets wat ik nooit voor moeglijk had durven houden.
Een aantal dagen geleden heb ik uren met een vrijwilligers gepraat over haar droom. Ze dacht dat dit haar droom was en niet God's droom. Ik vroeg haar om haar droom aan mij te vertellen, als ze dat wilde. We waren met z'n tweeen in het stafhuis. Ze begon haar droom te vertellen. Ze vertelde over haar leven te vertellen de dingen die ze had gedaan. De dinegnd ie ze nog wilde gaan doen en waar haar passie lag. uit eindelijk kwamen er allemaal verhalen uit. Iets wat ze zelf vergeten was. Toen ze klaar was met vertellen waren we even stil. Toen keek ze me een tijdje aan tot ik tegen haar zei 'Denk je echt dat dit God's droom niet is? Twijfel je nog?'. Alles wat ze vertelde had haar hier gebarcht en had haar bij haar droom gebracht. God's leiding en aanwezigheid was duidelijk aanwezig geweest. Ze schoot in de lach en kreeg tranen in haar ogen.
Hoe zit het met jouw droom? Heb je een droom? Misschien denk je dat de droom niet van God is. Maakt niet uit. Schrijft je droom eens op, met alles er op en er aan eraan. Vanaf het moment dat de droom ontstaan tot hoe het er nu uit ziet en waarom het er nu zo uit ziet. Alles. Als je een parner hebt (vriend/vriendin, man/vrouw) schrijft dit dan los van elkaar. Praat er nog niet over tot je allebei je verhaal op paiper hebt staan. Als ze allebei af zijn geef de ander dan je droom. Lees ze afzonderlijk en bid voor de ander. Praat er met elkaar over. kijk naar de leiding die God hier in heeft gehad en nog heeft. Ga bidden voor leiding, wijsheid en God's wil. Sta open voor nieuwe dingen. God wil zo graag met jouw dit leven leven. Sta er open voor en God zal zo veel gave dingen gaan doen. Dingen die jij niet voor mogelijk heb gehouden. Wat houd jouw tegen om deze droom/dromen te verwezenlijken? We leven maar een keer. Wat ga jij doen?
Eergister was ik met een vrijwilligster en een pastor op weg naar een zieke jonge vrouw. Onderweg moest er iemand even een boodschap doen bij de Spar. Ik zag een volwassen man ondersteboven in een vuilnisbak omrinkt door vliegen. Toen hij weg ging gingen de vliegen met hem mee. Je wil niet weten wat er door me heen ging. ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Moet je dan naar zo'n persoon toegaan? Wat zeg je dan? Ik heb niets gedaan, maar ik weet niet of dat de juiste manier was.
Toen we bij de zieke vrouw aankwamen zag ik voor het eerst waar de mensen hier in wonen. Ik denk dat de mensen hier zware winters hebben. Er zitten veel kieren in de huizen hier en mensen hebben geen kachels ofzo. Deze jonge vrouw was 25 jaar jong en heeft waarschijnlijk een ziekte die hier veel voorkomed. Toch weten ze het niet zeker. Ze was erg ziek en prate zacht. Ik hield haar goed in de gaten. Ze is net een tijdje christen en geloof dat God haar zal genezen. Ze heeft al veel meegemeekt in de afgelopen maanden. na zo'n 15 minuten keek ze mij aan en hield mijn blik vast. Na een paar minuten zei ze dat ik een engel was, dat ik grootse dingen zou doen en dat God met mij zou zijn. Ik weet serieus niet of hier ook maar iets van waar is. Ik bedoel, ik weet dat ik geen engel ben. Mensen geloven hier veel in het spirituele. ik weet dus ook niet wat ze precies bedoelde met een engel. Misschien bedoelde ze het wel anders.
Ik hoor graag jullie reacties.
God's Zegen!
Liefs Simone
maandag 24 augustus 2009
I'm there!
Nou, ik ben er hoor! Nu al bijna een hele week op de plaats van bestemming.
Zoals de meesten van jullie zullen weten ben ik van vrijdag tot maandag in Johannesburg (Zuid-Afrika) geweest. Was echt heel leuk. Irene, een vriendin, heeft mij mee genomen op sleeptouw en me al vanalles geleerd en laten zien. Was echt goed om te zien hoe zij daar leeft en hoe het met haar gaat.
Maandag middag ben ik doorgereisd naar Gaborone (Botswana). Tijdens deze reis heb ik veel gezien van Zuid-Afrika. We kwamen langs twee, best grote, sloppenwijken. Vond ik toch wel heel raar. Ik had er bij Johannesburg ook al wel een gezien, maar toch. Het is een raar idee dat mensen daar in wonen. De meesten al hun hele leven.
Tijdens deze reis heb ik ook neushoorns gezien. Om eerlijk te zijn dacht ik eerst dat het grote stenen waren, maar toen ik er achter kwam dat er vier grote poten en een goede kop op zat bedacht ik me.
Ik werd in Gaborone opgehaald door 3 jonge vrouwen. Hele aardige meiden die me meenamen naar Mochudi, de plek waar ik nu woon (ligt zo'n 45 minuten rijden van Gaborone).
Ik ben hier nu bijna 7 volle dagen en ik kan je het volgende vertellen. Het is heel anders dan Nederland. Een paar punten die ik wel met jullie kan/wil delen:
- Er zijn hier outhouses. In ieder gaval, ik denk dat ik het zo wel kan noemen. Het zijn van hier kleine huisjes een paar meter van je eigen huis waar je je behoefte doet. Voor de mensen die het nog niet snappen, kijk even een keer naar 'The Little House on the Prairie'.
- Je hebt hier geen brievenbussen.
- Veel mensen hebben geen auto of fiets.
- Mensen wonen in kliene huisjes met, vaak, hun hele familie.
- Mensen geloven in het spirituele.
- Er zijn hier veel combi's en taxi's. Combi's zijn busjes die zo vol mogelijk worden gestouwt met mensen totdat je word platgeduwt.
- Er is veel minder mogelijkheid in gevarieerd eten eten.
- Er rijd de hele dag een reclame auto rond.
- Koeien, geiten, honden en kippen lopen hier los over straat.
- Koken duurt hier minsten twee keer zo lang.
- Er zit een gat in de grond waar al je behoefte heen gaat (wij hebben gelukkig, in de stafhouse, wel gewoon een wc) die eens in de zoveel tijd word leeggehaald (ik dacht 1 keer in het jaar).
- Als je hier wilt dochen moet je zo'n twee uur van te voren een knop omschakelen.
- Je betaald hier bij de winkel voor je stroom en telefoon. Dit koop je in. Dus niet eens in de maand betalen, maar eerst betalen voor een aantal belminuten en stroomhoeveelheid en dan pas krijgen.
- Het is hier winter, maar overdag is het hier heerlijk weer. 's Nachts is het wel koud. In december zijn alle scholen vrij i.v.m. het warme warme weer.
- We hebben gelukkig een wasmachine in het stafhuis. Helaas is het wel zo dat je alleen maar met koud water kunt wassen.
- Je loopt hier enorm veel. Als ik naar de plaatselijke kerk ga moet ik zo'n 45 minuten lopen en een rivier oversteken waar alleen een boom overheen ligt. Dit heb ik gisteren gedaan.
- In de zomer schijnt het hhier zo warm te zijn dat je niets kunt doen en de mensen rondlopen met paraplu's. Niet zozeer omdat het dan meer regent, maar omdat je anders een zonnesteek krijgt.
- Het heeft hier al maanden niet meer geregent.
- Er zijn hier maar weinig asvaltwegen. De meeste wegen zijn gewoon van zand.
Een hele lijst, maar ik hoop dat jullie iets meer een beeld kunnen krijgen van Botswana. Zuid-Afrika is trouwens wel echt anders dan Botswana. Een van de dingen die zo anders zijn is dat je hier geen enorm hoog hek om je huis heen hoeft te zetten. Ons hek ik iets hoger dan een meter. In Zuid-Afrika zijn ze minstens 2 meter hoog. Bij het YfC Office zijn ze trouwens wel hoger. Je bent hier ook veiliger als blanke buitenlander dan in Zuid-Afrika. Er zijn trouwens veel blanke Afrikanen.
Gisteren liep ik samen met een duits staflid naar de kerk. Onderweg zag ik een familie die bezig was om een vijfspan ezels uit te spannen.
Zaterdag ging ik met twee Nederlandse meiden een berg beklimmen in Gaborone. Ik bedacht me weer dat klimmen niet cht voor mij is weggelegt, maar het uitzicht was adembenemend. Toen we weer terugliepen zagen we apen. Gewoon in het wild! Was heel gaaf. Ik heb ze op de foto staan maar kan het nog niet laten zien. De computers hier zijn iets anders dan in Nederland.
Er zijn hier echt schitterende dieren. Ik heb al verschillende schitterende vogels gezien. Ook zijn er veel hagedissen (ik dacht dat het hagedissen waren).
Vrijdag werden we uitgenodigd om bij de leiders van YfC Botswana te gaan eten. Ik heb daar rouw vlees gegeten. Ook wel gebraden, maar de gewoontes hier zijn een beetje anders dan in Nederland.
Als ik hier door de straten loop zie ik veel verschil in arm en minder arm. Vrijdag was de laatste dag van de staftraining (die we vanaf dinsdag hebben gehad) en EJ en Koekoes (leiders YfC Botswana) hadden enorm veel brood opgehaald. De auto's waren helemaal vol met broden. De staf mocht wat mee nemen naar huis en de rest ging allemaal naar de plaatselijke arme mensen. Ik mocht mee om bij een aantal mensen brood te gaan brengen. Het is echt heel bijzonder hoe mensen kunnen reageren om zo'n drie broden. Ze waren ons zo dankbaar. Stel je eens voor dat je helemaal enthousiast word om een stuk brood! Dat is veel betekenen voor mensen terwijl je weinig doet. Als je hier door de straten loopt zie je al snel wie er eht arm zijn. Sommige mensen hebben nog een auto, maar veel mensen hebben helemaal niets.
De Day Care, waar ik vanaf volgende week zal gaan werken, komen de kinderen die niet naar een betaalde opvang kunnen. Ik heb de Day Care vrijdag gezien en het ziet er echt goed uit.
YfC Botswana doet echt heel goed werk hier. Het enige is dat de mensen moeilijk te bereiken zijn. Mensen laten hun enthousiastme ook niet zo zien. Het is vaak moeilijk te peilen hoe de mensen hier denken of wat ze van dingen vinden. Daar zijn we in de trainingsdagen wel achter gekomen.
YfC Botswana heeft een aantal gebieden waar zij mee bezig zijn. Een paar mensen doen dans en drama. Anderen doen de Day Care (waar ik dus ook in betrokken ga worden). En weer anderen doen de jeugd vertellen over onze Heer. Zij gaan bij scholen langs en organiseren leuke effents. Aanstaande donderdag en vrijdag gaan ze een camp doen. Waarschijnlijk ga ik daar ook bij helpen omdat er te weinig mensen zijn.
Gebedspunten:
- Dat YfC Botswana meer openingen krijgt om door te komen tot de bevolking hier.
- Dat ik me hier volkomen thuis mag gaan voelen.
- Dat ik hier vriendschappen mag gaan krijgen.
- Dat ik gesprekken met de mensen kan gaan praten over onze geweldig God.
- Dat is het eten hier makkelijk zal gaan verdragen (elke keer is ik echt Botswaans of
Zuid-Afrikaans eten eet krijg ik last van mijn maag).
- Dat de stafleden van YfC Botswana duidelijkheid zullen gaan krijgen over de dromen die God voor hen heeft en de paden die zij zullen wandelen.
Ik heb hier al een aantal keer het gevoel gehad dat ik me enorm eenzaam voelde. Wat enorm gaaf is dat ik, wanneer is God dan opzocht, ik gelijk rust ontving en weer plezier kreeg in het hier zijn. God is me aan het leren om volkomen op Hem te vertrouwen. In alles. Wanneer ik verdrietig ben maar ook wanneer ik blij ben. Dat ik dit alles met Hem deel. Eigenlijk deelt Hij dit alles met ons. Dit is dus eigenlijk een punt om voor te danken.
Ik dank God voor alle dingen die ik hier leer. Hij is groot en almachtig!
Liefs
Simone
Ps: Als mensen het leuk vinden om mij post te sturen (wat ik echt heel leuk vind) dan kan dat. Mail me even en dan laat je het adres weten.
Zoals de meesten van jullie zullen weten ben ik van vrijdag tot maandag in Johannesburg (Zuid-Afrika) geweest. Was echt heel leuk. Irene, een vriendin, heeft mij mee genomen op sleeptouw en me al vanalles geleerd en laten zien. Was echt goed om te zien hoe zij daar leeft en hoe het met haar gaat.
Maandag middag ben ik doorgereisd naar Gaborone (Botswana). Tijdens deze reis heb ik veel gezien van Zuid-Afrika. We kwamen langs twee, best grote, sloppenwijken. Vond ik toch wel heel raar. Ik had er bij Johannesburg ook al wel een gezien, maar toch. Het is een raar idee dat mensen daar in wonen. De meesten al hun hele leven.
Tijdens deze reis heb ik ook neushoorns gezien. Om eerlijk te zijn dacht ik eerst dat het grote stenen waren, maar toen ik er achter kwam dat er vier grote poten en een goede kop op zat bedacht ik me.
Ik werd in Gaborone opgehaald door 3 jonge vrouwen. Hele aardige meiden die me meenamen naar Mochudi, de plek waar ik nu woon (ligt zo'n 45 minuten rijden van Gaborone).
Ik ben hier nu bijna 7 volle dagen en ik kan je het volgende vertellen. Het is heel anders dan Nederland. Een paar punten die ik wel met jullie kan/wil delen:
- Er zijn hier outhouses. In ieder gaval, ik denk dat ik het zo wel kan noemen. Het zijn van hier kleine huisjes een paar meter van je eigen huis waar je je behoefte doet. Voor de mensen die het nog niet snappen, kijk even een keer naar 'The Little House on the Prairie'.
- Je hebt hier geen brievenbussen.
- Veel mensen hebben geen auto of fiets.
- Mensen wonen in kliene huisjes met, vaak, hun hele familie.
- Mensen geloven in het spirituele.
- Er zijn hier veel combi's en taxi's. Combi's zijn busjes die zo vol mogelijk worden gestouwt met mensen totdat je word platgeduwt.
- Er is veel minder mogelijkheid in gevarieerd eten eten.
- Er rijd de hele dag een reclame auto rond.
- Koeien, geiten, honden en kippen lopen hier los over straat.
- Koken duurt hier minsten twee keer zo lang.
- Er zit een gat in de grond waar al je behoefte heen gaat (wij hebben gelukkig, in de stafhouse, wel gewoon een wc) die eens in de zoveel tijd word leeggehaald (ik dacht 1 keer in het jaar).
- Als je hier wilt dochen moet je zo'n twee uur van te voren een knop omschakelen.
- Je betaald hier bij de winkel voor je stroom en telefoon. Dit koop je in. Dus niet eens in de maand betalen, maar eerst betalen voor een aantal belminuten en stroomhoeveelheid en dan pas krijgen.
- Het is hier winter, maar overdag is het hier heerlijk weer. 's Nachts is het wel koud. In december zijn alle scholen vrij i.v.m. het warme warme weer.
- We hebben gelukkig een wasmachine in het stafhuis. Helaas is het wel zo dat je alleen maar met koud water kunt wassen.
- Je loopt hier enorm veel. Als ik naar de plaatselijke kerk ga moet ik zo'n 45 minuten lopen en een rivier oversteken waar alleen een boom overheen ligt. Dit heb ik gisteren gedaan.
- In de zomer schijnt het hhier zo warm te zijn dat je niets kunt doen en de mensen rondlopen met paraplu's. Niet zozeer omdat het dan meer regent, maar omdat je anders een zonnesteek krijgt.
- Het heeft hier al maanden niet meer geregent.
- Er zijn hier maar weinig asvaltwegen. De meeste wegen zijn gewoon van zand.
Een hele lijst, maar ik hoop dat jullie iets meer een beeld kunnen krijgen van Botswana. Zuid-Afrika is trouwens wel echt anders dan Botswana. Een van de dingen die zo anders zijn is dat je hier geen enorm hoog hek om je huis heen hoeft te zetten. Ons hek ik iets hoger dan een meter. In Zuid-Afrika zijn ze minstens 2 meter hoog. Bij het YfC Office zijn ze trouwens wel hoger. Je bent hier ook veiliger als blanke buitenlander dan in Zuid-Afrika. Er zijn trouwens veel blanke Afrikanen.
Gisteren liep ik samen met een duits staflid naar de kerk. Onderweg zag ik een familie die bezig was om een vijfspan ezels uit te spannen.
Zaterdag ging ik met twee Nederlandse meiden een berg beklimmen in Gaborone. Ik bedacht me weer dat klimmen niet cht voor mij is weggelegt, maar het uitzicht was adembenemend. Toen we weer terugliepen zagen we apen. Gewoon in het wild! Was heel gaaf. Ik heb ze op de foto staan maar kan het nog niet laten zien. De computers hier zijn iets anders dan in Nederland.
Er zijn hier echt schitterende dieren. Ik heb al verschillende schitterende vogels gezien. Ook zijn er veel hagedissen (ik dacht dat het hagedissen waren).
Vrijdag werden we uitgenodigd om bij de leiders van YfC Botswana te gaan eten. Ik heb daar rouw vlees gegeten. Ook wel gebraden, maar de gewoontes hier zijn een beetje anders dan in Nederland.
Als ik hier door de straten loop zie ik veel verschil in arm en minder arm. Vrijdag was de laatste dag van de staftraining (die we vanaf dinsdag hebben gehad) en EJ en Koekoes (leiders YfC Botswana) hadden enorm veel brood opgehaald. De auto's waren helemaal vol met broden. De staf mocht wat mee nemen naar huis en de rest ging allemaal naar de plaatselijke arme mensen. Ik mocht mee om bij een aantal mensen brood te gaan brengen. Het is echt heel bijzonder hoe mensen kunnen reageren om zo'n drie broden. Ze waren ons zo dankbaar. Stel je eens voor dat je helemaal enthousiast word om een stuk brood! Dat is veel betekenen voor mensen terwijl je weinig doet. Als je hier door de straten loopt zie je al snel wie er eht arm zijn. Sommige mensen hebben nog een auto, maar veel mensen hebben helemaal niets.
De Day Care, waar ik vanaf volgende week zal gaan werken, komen de kinderen die niet naar een betaalde opvang kunnen. Ik heb de Day Care vrijdag gezien en het ziet er echt goed uit.
YfC Botswana doet echt heel goed werk hier. Het enige is dat de mensen moeilijk te bereiken zijn. Mensen laten hun enthousiastme ook niet zo zien. Het is vaak moeilijk te peilen hoe de mensen hier denken of wat ze van dingen vinden. Daar zijn we in de trainingsdagen wel achter gekomen.
YfC Botswana heeft een aantal gebieden waar zij mee bezig zijn. Een paar mensen doen dans en drama. Anderen doen de Day Care (waar ik dus ook in betrokken ga worden). En weer anderen doen de jeugd vertellen over onze Heer. Zij gaan bij scholen langs en organiseren leuke effents. Aanstaande donderdag en vrijdag gaan ze een camp doen. Waarschijnlijk ga ik daar ook bij helpen omdat er te weinig mensen zijn.
Gebedspunten:
- Dat YfC Botswana meer openingen krijgt om door te komen tot de bevolking hier.
- Dat ik me hier volkomen thuis mag gaan voelen.
- Dat ik hier vriendschappen mag gaan krijgen.
- Dat ik gesprekken met de mensen kan gaan praten over onze geweldig God.
- Dat is het eten hier makkelijk zal gaan verdragen (elke keer is ik echt Botswaans of
Zuid-Afrikaans eten eet krijg ik last van mijn maag).
- Dat de stafleden van YfC Botswana duidelijkheid zullen gaan krijgen over de dromen die God voor hen heeft en de paden die zij zullen wandelen.
Ik heb hier al een aantal keer het gevoel gehad dat ik me enorm eenzaam voelde. Wat enorm gaaf is dat ik, wanneer is God dan opzocht, ik gelijk rust ontving en weer plezier kreeg in het hier zijn. God is me aan het leren om volkomen op Hem te vertrouwen. In alles. Wanneer ik verdrietig ben maar ook wanneer ik blij ben. Dat ik dit alles met Hem deel. Eigenlijk deelt Hij dit alles met ons. Dit is dus eigenlijk een punt om voor te danken.
Ik dank God voor alle dingen die ik hier leer. Hij is groot en almachtig!
Liefs
Simone
Ps: Als mensen het leuk vinden om mij post te sturen (wat ik echt heel leuk vind) dan kan dat. Mail me even en dan laat je het adres weten.
vrijdag 7 augustus 2009
A new adventure!
Weg gaan is niet altijd makkelijk. Familie en vrienden achterlaten. Afscheid nemen. En... als het dichterbij komt word het ook niet altijd even makkelijk.
Afgelopen zondag ben ik uitgezegend door 'de Fontein'. Het was echt een mooi moment. Had ik eigenlijk helemaal niet verwacht. Dat het zoveel met me deed bedoel ik. Daarna kwamen vrienden en familie langs. Dat maakte het wel even moeilijk, maar ik kreeg er ook weer extra veel zin in.
Maar, waarom gaan mensen weg? Nou, ik kan niet voor iedereen spreken, maar dit is mijn verhaal.
Toen ik 15 was (6 jaar geleden) ben ik met een GO-team, van Jeugd met een Opdracht, naar Portugal geweest. Daar heb ik veel strijd gehad, maar daar heb ik zelf de keuze gemaakt. De keuze om voor God te gaan en hem te volgen (ik ben christelijk opgevoed, maar had nog nooit zelf de keuze voor God gemaakt). Dat heeft me gebracht bij waar ik nu ben. Gebracht bij de dingen die ik nu doe, hoe ik over dingen denk en hoe ik me voel. Dat is niet zomaar gegaan. Er zijn best wat ups and downs geweest, zoals bij iedereen. Voor God gaan is niet altijd makkelijk. Dat is ons ook niet beloofd. Maar ik zou nooit meer zonder God willen leven. Hij heeft me zo ontzettend veel gegeven en het blijft maar komen. En ja, er zijn momenten wanneer ik even niet meer weet hoe het dan verder moet. Momenten dat de aanwezigheid van de Heer niet voel en me alleen voel. Maar God heeft altijd gehoor gegeven. Hij is er altijd voor mij geweest en heeft mij bemoedigt door alle moeilijke en makkelijke dingen heen. Daar ben ik hem enorm dankbaar voor.
De laatste 3 jaar heb ik gestudeerd voor Sociaal Maatschappelijk Werkster. In juli heb ik mijn diploma gekregen. Verschillende mensen hebben mij aangeraden om niet gelijk verder te gaan studeren en ik zag dat zelf ook niet echt zitten. Omdat ik ook niet gelijk wilde gaan werken ben ik op zoek gegaan naar vrijwilligers werk in het buitenland. Ik wilde dat eigenlijk al heel lang en het is iets wat is gaan groeien in de loop van de jaren. Ik ben voornamelijk gaan kijken naar projecten in India en Afrika. Ik wilde graag gaan werken bij het project van 'de Fontein' in Namibie. Omdat zij in 2010 klaar zijn met de verbouwing ben ik op zoek gegaan naar een ander project. Via een vriendin (en klasgenoot) kwam ik bij Livingstone. Een goede christelijk organisatie die vrijwilligers uitzend naar landen als Zuid-Afrika, India, Mozambique, Oeganda en Roemenie. Er was een project in Botswana en die sprak mij het meest aan. Mijn aandacht ging steeds weer naar dat project. Op de dag van het intakegesprek hoorde ik gelijk dat ik geschikt was voor het project. Mijn enthousistme is sindsdien steeds meer gaan groeien. Ook is de Heer gelijk in mij aan het werk gegaan. Daar zaten dagen tussen dat ik geestelijk emotieneel helemaal kapot en moe was. Zo hard ging dat soms. Maar dat heeft me echt goed gedaan en veranderd.
Het project ligt dicht bij Gaborone. Gaborone ligt onderin Botwana, dicht bij de grens van Zuid-Afrika. Het project heet Youth for Christ. YfC heeft een aantal projecten waarvan er een aantal zitten in Zuid-Afrika. YfC trekt het lot van kinderen en jongeren aan. Ik ga daar werken op het Day Care Centre. Hoe dat er precies uit gaat zien dat weet ik nog niet. In de komende weken zal daar meer duidelijkheid over komen. In het Day Care Centre vertellen ze de kinderen verhalen uit de bijbel en word er veel tijd doorgebracht met de kids. Tijd, die we hier in Nederland, vaak niet hebben voor kinderen. Ik zal daar ook praktische dingen gaan doen.
Aanstaande donderdag, 13 augustus, vertrek ik. Ik vlieg via Cairo (Egypte) en kom vrijdag ochtend in Johannesburg, Zuid-Afrika, aan. Ik ben dan dat weekend bij Irene, een vriendin, en dan ga ik maandag verder naar Gaborone. Daar word ik opgevangen door een vrijwilligster van YfC.
In de komende weken zal ik jullie op de hoogte houden over hoe het met me gaat, wat ik allemaal doe, dingen waar ik tegenaan loop en gebedspunten. Als jullie het leuk vinden dan kunnen jullie dat hier lezen.
De Here God is met ons allen.
Afgelopen zondag ben ik uitgezegend door 'de Fontein'. Het was echt een mooi moment. Had ik eigenlijk helemaal niet verwacht. Dat het zoveel met me deed bedoel ik. Daarna kwamen vrienden en familie langs. Dat maakte het wel even moeilijk, maar ik kreeg er ook weer extra veel zin in.
Maar, waarom gaan mensen weg? Nou, ik kan niet voor iedereen spreken, maar dit is mijn verhaal.
Toen ik 15 was (6 jaar geleden) ben ik met een GO-team, van Jeugd met een Opdracht, naar Portugal geweest. Daar heb ik veel strijd gehad, maar daar heb ik zelf de keuze gemaakt. De keuze om voor God te gaan en hem te volgen (ik ben christelijk opgevoed, maar had nog nooit zelf de keuze voor God gemaakt). Dat heeft me gebracht bij waar ik nu ben. Gebracht bij de dingen die ik nu doe, hoe ik over dingen denk en hoe ik me voel. Dat is niet zomaar gegaan. Er zijn best wat ups and downs geweest, zoals bij iedereen. Voor God gaan is niet altijd makkelijk. Dat is ons ook niet beloofd. Maar ik zou nooit meer zonder God willen leven. Hij heeft me zo ontzettend veel gegeven en het blijft maar komen. En ja, er zijn momenten wanneer ik even niet meer weet hoe het dan verder moet. Momenten dat de aanwezigheid van de Heer niet voel en me alleen voel. Maar God heeft altijd gehoor gegeven. Hij is er altijd voor mij geweest en heeft mij bemoedigt door alle moeilijke en makkelijke dingen heen. Daar ben ik hem enorm dankbaar voor.
De laatste 3 jaar heb ik gestudeerd voor Sociaal Maatschappelijk Werkster. In juli heb ik mijn diploma gekregen. Verschillende mensen hebben mij aangeraden om niet gelijk verder te gaan studeren en ik zag dat zelf ook niet echt zitten. Omdat ik ook niet gelijk wilde gaan werken ben ik op zoek gegaan naar vrijwilligers werk in het buitenland. Ik wilde dat eigenlijk al heel lang en het is iets wat is gaan groeien in de loop van de jaren. Ik ben voornamelijk gaan kijken naar projecten in India en Afrika. Ik wilde graag gaan werken bij het project van 'de Fontein' in Namibie. Omdat zij in 2010 klaar zijn met de verbouwing ben ik op zoek gegaan naar een ander project. Via een vriendin (en klasgenoot) kwam ik bij Livingstone. Een goede christelijk organisatie die vrijwilligers uitzend naar landen als Zuid-Afrika, India, Mozambique, Oeganda en Roemenie. Er was een project in Botswana en die sprak mij het meest aan. Mijn aandacht ging steeds weer naar dat project. Op de dag van het intakegesprek hoorde ik gelijk dat ik geschikt was voor het project. Mijn enthousistme is sindsdien steeds meer gaan groeien. Ook is de Heer gelijk in mij aan het werk gegaan. Daar zaten dagen tussen dat ik geestelijk emotieneel helemaal kapot en moe was. Zo hard ging dat soms. Maar dat heeft me echt goed gedaan en veranderd.
Het project ligt dicht bij Gaborone. Gaborone ligt onderin Botwana, dicht bij de grens van Zuid-Afrika. Het project heet Youth for Christ. YfC heeft een aantal projecten waarvan er een aantal zitten in Zuid-Afrika. YfC trekt het lot van kinderen en jongeren aan. Ik ga daar werken op het Day Care Centre. Hoe dat er precies uit gaat zien dat weet ik nog niet. In de komende weken zal daar meer duidelijkheid over komen. In het Day Care Centre vertellen ze de kinderen verhalen uit de bijbel en word er veel tijd doorgebracht met de kids. Tijd, die we hier in Nederland, vaak niet hebben voor kinderen. Ik zal daar ook praktische dingen gaan doen.
Aanstaande donderdag, 13 augustus, vertrek ik. Ik vlieg via Cairo (Egypte) en kom vrijdag ochtend in Johannesburg, Zuid-Afrika, aan. Ik ben dan dat weekend bij Irene, een vriendin, en dan ga ik maandag verder naar Gaborone. Daar word ik opgevangen door een vrijwilligster van YfC.
In de komende weken zal ik jullie op de hoogte houden over hoe het met me gaat, wat ik allemaal doe, dingen waar ik tegenaan loop en gebedspunten. Als jullie het leuk vinden dan kunnen jullie dat hier lezen.
De Here God is met ons allen.
Abonneren op:
Posts (Atom)