Het is nu best een moeilijk periode geweest. Er zijn dingen gebeurt waar ik echt tegen op zag. Uiteindelijk is het maar beter zo en zie ik God's leiding heel goed in alles wat er gebeurde. Ook hoe Hij mij leide.
Ik kan niet uitleggen wat er is gebeurd, maar vertrouw me maar. Het is ook nog niet voorbij, maar ik geloof dat God dit alles leidt en dat Hij een oplossing zal geven. Hij heeft mij geleid al had ik soms momenten dat ik graag zelf wilde bepalen wat er ging gebeuren. Maar God kent ons beter dan wie dan ook. Hij weet wat we denken en hoe wij in elkaar zitten. Stuk voor stuk.
Maar maak je niet druk, ik ben nog steeds heel blij dat ik hier ben.
Ik weet niet wat God's bedoeling is met dit alles, maar Hij heeft een plan met mijn leven en ik geloof dat Hij situaties gebruikt om ons dingen te leren. Dit zal er zekers ook een van zijn.
Even weer een update van wat er allemaal is gebeurd in de laatste weken. Nu weet ik niet meer precies wat ik allemaal heb verteld dus vergeef mij als ik iets noem wat ik al eerder verteld heb.
De Day Care ministries en de Kidsclub's doe ik nog steeds met veel plezier. Deze week sluiten we de Day Care voor dit jaar (het schooljaar eindigd hier in november en niet in juni zoals in Nederland) en ook de Kidsclubs hebben de laatste normale week voor dit jaar.
Volgende week doen een aantal ministries een vakantie programma. Ook de Kidsclub ministrie gaat daar wat in doen. Ik zit dan in Namibie dus zal daar geen medewerking in hebben.
Alle ministries beginnen weer in de week van 11 januari 2010.
Op 3 oktober zijn we naar een Endurance Race geweest in Lobatse. Was erg leuk. Voral voor mij was het erg gaaf omdat ik van dieren houd en ik de pony's thuis echt miste. We zijn die zaterdag ochtend om kwart voor 3 ons bed uitgegaan om de de eerste ruiters weg te zien rijden. Toen vertelden ze ons dat we om 5 uur al klaar moesten staan om te helpen. Dit was uiteraard allemaal in de vroege morgen. Dus daar hebben we geholpen van 5 uur 's ochtend tot 3 uur in de middag. We waren allemaal (inclusief mij: 2 Duitsers en 2 Nederlanders) erg moe. We hebben daar trouwens van vrijdag op zaterdag in een tent geslapen heel dicht bij de paarden. Ik vond dat natuurlijk helemaal geweldig. Nu was een de vrijwilligsters niet zo dol op al die paarden en heeft dus bijna geen oog dicht gedaan terwijl ik sliep als een roos.
We hielpen er met wat kleine dingen. De paarden moeten iedere keer door de dierenarts gecontroleerd worden en wij zorgden dat dat allemaal soepel verliep en dat iedereen de papieren had die hij/zij nog had. Gewoon wat simpele dingen dus.
Toen, op 7 oktober, was er een slang in ons huis!
Nou, stel je eens voor, 4 meiden in een huis met een slang. Ja, dat was wel even een chaos. Gelukkig was er, op het moment van de ontdekking, een jonge man in ons huis die ons maar al te graag hielp. Het duurde al in al een uur om deze slang te doden en het huis uit te krijgen. Deze jongeman vertelde ons dat deze slang giftig was en dat een beed dodelijk kon zijn. Nu geloofden wij hem natuurlijk allemaal, al bleek later dat hij wel gif had maar dat het niet dodelijk was. Uiteindelijk konden we er natuuurlijk wel om lachen. Maar ja, dat was een bijzondere ervaring.
En op 16 oktober waren er in Botswana verkiezingen. Omdat iedereen dan vrij krijgt waren er ook geen minstries aan de gang. Dus gingen wij, Europeanen, naar Zuid-Afrika op weg naar Sun City. 's Ochtend om 6 uur in de auto en de grens over. Moesten wel 5 uur rijden om er te komen, waar het was het voor een keer wel waard. Vier uur heerlijk gezwommen in de Vally of the Waves om vervolgens weer een 5 uur ange rit terug te rijden naar Mochudi. Hier hebben we alle vijf erg van genoten. De rit natuurlijk wat minder, maar ja, we zongen er wel wat op los. En we hebben trouwens ook nog verschillende dieren gezien onderweg. Vooral kudu's en springbokken enzo. Was een erg geslaagde dag. Al waren we allemaal kapot toen we thuiskwamen rond 9 uur.
21 Oktbober zijn we met de kinderen van de Afternoon (Day Care) naar BSPCA geweest. BSPCA is een nieuw project in Botswana die er is om dieren te helpen die verwaarloosd en mishandeld worden. De meeste Batswana vinden dit onzin, maar wij wilden de kinderen graag laten zien dat je dieren ook goed kunt behandelen. BSPCA heeft ons hier zelf voor uitgenodigd.
Dus wij met zo'n 15 kinderen naar Gaborone. De weg er naar toe was al een hele belevenis voor deze kinderen. Niet alleen voor hen trouwens. Onderweg moest een van de kinderen 3 keer overgeven omdat ze nooit in een auto had gezetten. Daar hadden wij helemaal geen rekening mee gehouden, maar dan word je soms weer even op de feiten geduwt. Er zijn kinderend ie hun hele leven Mochudi nog niet zijn uitgeweest.
Maar deze dag was geslaagt. Nadat we de honden en katten en konijntjes, paarden en geiten gezien hadden zijn we naar Wimpy's geweest. Lekker patat en hamburger gegeten met een milkshack. Iets wat ze ook nog nooit gehad hadden. Voor hen waarschijnlijk het geweldigste moment van de dag.
En dan natuurlijk Mokolodi! Daar zijn we met de kinderen van de Day Care (ochtend programma) heen geweest. Was erg leuk. De kinderen vonden het helemaal geweldig. Niet alleen de kinderen trouwens. We hebben er allerlei dieren gezien zoals olifanten, giraffen, kudu's, impala's, een krokodil, een struisvogel, een aap, wildbeest (Nederlandse woord weet ik effe nie), neushoorns (maar die zagen we niet zo goed) en zwijnen. Ow, en ook nog twee cheeta's. Wie weet vergeet ik wat maar dit is het wel zo'n beetje. Was erg leuk.
Oke, over november kan ik wat minder vertellen. Tot nu toe was dat niet de beste maand. Een maand van veel vergaderingen.
7 November vertrok een van de Duitse vrijwilligsters weer naar Duitsland. Zij had hier zo'n 2 jaar geholpen. Die vrijdag hadden we een afscheidsfeest van haar. Was erg apart. Persoonlijk zou ik zelf nooit zoiets doen, maar als je een Botswaans feest wilt houden dan moet dat op de traditionele manier. Dat hebben wij, als Europeanen, dus maar geprobeerd en zijn er redelijk in geslaagd. Je zet hier gewoon al die mensen in je tuin, zet er wat stoelen neer, zorgt voor muziek en de braai en voor het eten. Het punt is. Als jij degene bent die daar woont dan ben jij degene die niet rustig op een stoel kan zitten. Je moet er voor zorgen dat iedereen zo'n beetje tegelijk het eten krijgt. Dat maakt dus dat al het eten tegelijk klaar moet zijn en dat je mensen hebt die het uitdelen. Vervolgens is er een enorme afwas waar je je mee kan vermaken en dan ben je wel zo'n beetje afgepeigerd. En dan zijn wij Europeanen. Dat vinden al die mensen toch wel heel raar en willen alles hebben en uitproberen en zien. Nou, ja... Iedereen was best blij toen het afgelopen was.
Maar eerlijk, ik vond het wel leuk om mee te maken.
En dan was er de Graduation op 14 november. Was erg leuk, maar ook weer erg druk voor de teachers. Ik kan wel zeggen dat ik deze kids erg ga missen. We begonnen om 7 uur om schoon te maken en de tent op te zetten. In de keuken was het ook een drukte van je welste. De kinderen vonden het ook best leuk (voor hoever je zulke officiele dingen leuk kunt vinden als kind), maar voor hen was het eten iets belangrijker dan het zingen en hun toneelstukjes doen. Rond de middag waren we klaar en alles zo'n beetje afgebroken en opgeruimd.
Die middag, van 14 november, waren we uitgenodigd voor een kitchenparty (vrijgezellenfeest) van een van de stafleden van YfCB. Nou, dat was ook goed om mee te maken. Net als altijd krijg je soms wat rare blikken jouw kant op maar ik was blij dat dit met alleen vrouwen was.
De aanstaande bruid was bekleed met oude gordijnen waardoor ze leek op een bruid (zover dat dan nog mogelijk is). Bij ieder kado dat ze gekregen had moest ze raden van wie. Als ze fout zat moest ze of dansen of een pap eten van yoghurt met zout. Als ze het goed had dan moest diegene voor haar dansen. best best leuk, maar heel lang. Daarna aten we echt Botswaans eten (gebraaid vlees met motogo en een heet sausje). Daarna gingen de getrouwde familieleden en vrienden haar vertellen hoe zij zich moest gedragen tegen haar (aanstaande) man. Het kwam zo'n beetje neer op niet tegenspreken, hij heeft altijd gelijk en doe wat hij zegt. Zulke dingen. Was weer even een eye-opener.
Maar was erg goed om mee te maken en te zien hoe zij naar deze dingen kijken. Maakt dat je mensen iets beter begrijpt.
En toen waren mijn dagen voorbij. Mijn 90 dagen waren afgelopen. Ik was de week nog naar de Counsel gewest in Mochudi en zij vertelden mij dat ik naar Gaborone moest voor een extra 30 dagen na mijn 90 dagen of dat ik een Waver moest aanvragen. Nee, dat was geen probleem. Ik dus op maandag naar Gaborone. Mag je raden wat ze zegt. 'Je moet het land uit'. Mag je ook raden hoe ik daar sta. Met mijn mond open. Dat lieten we toch zeker niet gebeuren en we kregen het voor elkaar om in ieder geval een aanvraag te doen voor een extra 30 dagen. Een Waver was volgens haar totaal niet mogelijk. Een Waver is trouwens een papier waar op staat dat je je aanvraag voor je visum hebt gedaan en wacht op de uitslag. Hiermee kun je makkelijk over de grens en weer terug zonder problemen. Maar ja, die kreeg ik dus niet. De volgende dag, met versterking, naar Gabs. Moesten we effe voor wachten maar kreeg ik dan toch mijn nieuwe 30 dagen. Hiermee kan ik nu wel makkelijk over de grens zolang ik maar binnen die dertig dagen zit. Op 16 december zijn deze verlopen. Hopelijk is mijn visum dan toch eindelijk klaar.
Nou, dat was dat wel zo'n beetje. Wat ga ik de komende weken doen?
Aanstaande zondag, 29 november, ga ik naar Namibie voor een training. Deze traing is van 30 november tot 4 december. De training heeft te maken met de Day Care. Daar ga ik samen met een Motswaan naar toe (een Botswaanse). Zij gaat aan het einde van de training terug naar Botswana en ik hoop nog een week in Namibie te blijven om te kijken bij een project van de Fontein.
Het idee is om 11 december weer te vertrekken en een 20 uur lange busrit te maken naar Livingstone in Zambia. Daar ga ik met 2 Duitse vrijwilligers de Victoria Falls bekijken en paardrijden enzo. Daarna gaan we naar Chobe/Kasane en Maun (Botswana) om wat safari's te doen en een mokoro (canoe) trip te maken. Dat zijn dingen die je in Bostwana toch echt gedaan moet hebben zeggen ze.
Rond 23 december hopen we dan weer terug te zijn en dan vieren we kerst in Mochudi. Een warme en hete kerst.
Dan gaan we 2januari op weg naar Zuid-Afrika waar we deel gaan nemen aan een jeugdweek van zuidelijk Afrika. Daar komen zo'n goed 700 jongeren van Zuid-Afrika, Namibie, Botswana, Zimbabwe en Mozambique.
Dus een aantal weken lekker vakantie vieren!
In de week van 11 januari beginnen de ministries van YfCB weer en zullen we zien hoe het verder gaat met de ministries waar ik nu bij help.
Dat was het wel zo'n beetje denk ik.
Gebedspunten
- Dank God voor de 30 dagen die ik gekregen heb.
- Dank God voor de tijd die ik tot nu toe heb gehad. Een gave tijd waarin ik veel heb moegn leren over God en over mezelf.
- Mijn visum is nog niet klaar, maar het zou enorm handig zijn als hij voor 16 december klaar is. Bid dus voor mijn visum.
- Bescherming voor een ieder hier in de vakantie periode. Ook voor ons meiden die het land en de omliggende landen zullen bezoeken. Bid voor bescherming waar we ook gaan.
- Bid voor eenheid en oplossingen voor de Day Care voordat het nieuwe schooljaar begint.
Op naar Namibie! Heerlijk hoor! Geniet van training, vakantie, alle nieuwe dingen op je pad! Vanavond hebben we bbq van ome Aalt...mama gaat je foto's meenemen! Leuk, want ik heb nog niets gezien! :) Ben benieuwd!
BeantwoordenVerwijderen